Visita ás Illas Lobeira REEDITADO

perdoade por tirar de "capítulo repe" pero é que me din conta de que non só no meu ordenador se vían as fotos cortadas pola marxe dereita :) e reducínlles o tamaño un pouco. Agora creo que se ven mellor. Tamén reducirei o tamaño de algunhas fotos de diferentes entradas por se queredes pegar un vistazo.


Nada de olas, nada de vento. O mar, coma un espello; o ceo, azul coma o mar, espello do ceo.

Non había ningún deporte "de risco" que practicar, así que Mesi, David e eu, decidimos ir ata ás Illas Lobeira remando. Era o día perfecto para ir.

-"vémonos á unha no peirao de Corcubión"
-"Perfecto,xa levo eu os bocadillos"

Despois de estar media hora esperando por eles dous, e eles dous media hora esperando por min, eu nun lado da lonxa do muelle e eles no outro, preparámonos para marchar.

Dúas piraguas, un kayak, sete bocadillos para os tres, cinco litros de auga, camara de fotos, e en marcha.

David e Mesi pasando por diante do castelo de Corcubión


Primeira parada, o carrumeiro novo


Subimos ata arriba, a pesar de ter os peldaños barnizados de color "branco gaivota" :)


Fisterra dende o Carrumeiro


Mesi e David co monte Pindo ó fondo


Chegamos á illa. Esta é unha praia que en marea alta se queda nuns 6 metros cadrados.




Dimos unha volta arredor da illa, mentres Mesi,(auténtico "local" da illa dende que era pequeno) nos ensinaba onde acampa cando vai, e nos contaba anécdotas das súas, como unha vez que foi 5 días cun amigo, sen campinggas e sen comida, comendo a base de pulpos e centolas e cociñando nunha pota; e tendo un palé de madeira para facelo lume para os 5 días...(este si vai a "supervivientes" arrasa jeje)


E como non, algo tiña que poñerme de mala leche.

Non mo explico!! Tendo en conta que porcos hainos en todos lados, para min segue sendo unha contradicción tremenda. A xente que vai ata un sitio así, penso que é porque lle gusta disfrutar da natureza e das paisaxes que esta nos ofrece. E non sei como o estropea todo facendo esta merdallada! trátase de un antigo depósito de auga que se convertiu nun depósito de basura. Haberá que ir ó concello a poñer unha queixa. Aínda que seguro que non se fai nada ata que se inclúan estas illas no conxunto das illas atlánticas, xunto coas Cies...etc. Entonces, si que haberá multa para todo o mundo, ata para o que se acerque ata alí cunha piragua e se lle ocorra pousar un pe na area sen pedir permiso ó concello con 15 días de antelación.
En fin, corramos un estupido velo e intentemos seguir disfrutando da excursión...

Mentres Mesi e David foron a bucear para disfrutar do paisaxe subacuático aproveitando o transparente que estaba a auga...


...eu quedeime por aí sacando algunha foto


Vedes a cabeza do bulldog?


un par de estratos de cuarzo partían a illa á metade




O faro das illas Lobeira


O Monte Pindo dende unha perspectiva pouco habitual


O piragüista invisible


A auga, máis que clara.


E chega a hora de marchar. Levantouse un pouco de vento do noroeste o que me dificultaba algo a remada xa que o kayak que levaba eu non cortaba a auga tan ben como as piraguas. Pero unha vez dentro da ría, a auga volvía a estar coma un plato.
A ruta feita foi esta. Uns 15 quilómetros entre a ida e a volta.


Un bo día

"¡Choca esas!"

Onte pensaba que ía a ser un deses días nos que a duda que ronda a miña cabeza é, kite ou surf? Se hai olas boas... non o dudo. Se hai olas regulares, e vento moi bo...non sei, pode que kite. En principio ía a haber olas en Rostro e vento en Carnota, pero ó final nin unha cousa nin outra. Quedouse como di miña nai en "día de croissant". Quedarse en casiña vendo unha película tapado cunha mantiña en boa compaña e comendo pastelada... mentres fóra chove a cántaros. Si amigos, hai vida fóra da praia e placeres fóra do mar ..jeje hai veces que me olvido.

Hoxe, cambiou o conto. Windguru marcaba 3 metriños xeitosos e non había case nada de vento. Rostro prometía.

Chamada a Rueda e rumbo a Fisterra.
Cando chegamos, víronse algúns olotes bastante bos. Víase que había un tamaño moi cómodo, pero parecía que había menos do que realmente había.

Solos na auga, disfrutamos de unhas boas olas. Co meu tamaño preferido e dereitas e esquerdas para tódolos gustos. Algunhas rápidas, outras non tanto.. Algunhas con tubazo...outras algo máis tendidas.. é dicir, Rostro.

Rueda colleu un dereitón bastante chulo, rompeulle unha sección por diante (moitas facían tubazo pero o tubo que fixo esta non era suficiente para menterse), pasouna por debaixo e despois esquivoume por arriba. (Vin as quillas algo demasiado cerca:)
a situación foi algo tal que así:


Cando decidimos saír, houbo o típico parón de olas (Murphy está en todos lados) Pero non nos dimos por vencidos. Decidimos esperar e sair da auga "triunfando". Ó final, gracias a un seriote, saímos os dous collendo un esquerdón cada un.
Ó chegar á area, toda a felicidade que se nos acumula no interior a pesar do frío, exteriorizouse por parte de Rueda con un:

"¡Choca esas!"

Escola de vela cataventos

Boas!

Onte as prediccións non prometían nada. Unha chamada de Rueda convenceunos a David e amin para que fóramos a Mar de Fóra a pesar de haber moi moi pouquiño tamaño. uns 90 105 cm de ola jeje. Collimos as táboas máis grandes e tiramos para alí. Pero unha idea que nos roundou pola cabeza fixo que parásemos no muelle de Corcubión a visitar a Noemí e a Marcos da escola de vela Cataventos.

Unha vez alí, fixemos un intercambio. Deixámoslles as táboas e puxemos (aínda non sei como) dous kayaks na baca do coche. Pensamos que con iso igual o pasábamos mellor nas microoliñas que nos esperaban... ou polo menos ía a ser algo diferente :)

Chegamos á praia, collímolos kayaks, e "pájua"


Ó final, as olas non estaban tan mal, isto foi o que fixemos ;)



:) agora en serio, a parte plana dos kayaks cun lixeiro cóncavo aínda nos permetía coller algunhas paredes! pasamolo bastante ben para como estaban as condicións...pero unha duda non paraba de rondarme a cabeza: "¿como faran os "kayaksurfers" cando lles rompe diante dos fuciños un olote mentras remontan?" nin idea. Se hai algún lector que o sepa... si pode aclararme a duda agradézollo

Agora so me queda agradecerlle a Marcos e Noemí a súa paciencia. Se algunha vez visitades esta zona, que considero que é bastante bonita... propóñovos que disfrutedes da paisaxe das nosas costas dende o mar, e para facelo, nada mellor que alquilar algún veleiro (ou kayak) desta escola e disfrutar ó mesmo tempo doutro deporte moi chulo como é a vela. Claro que tamén podedes facer un curso!

A escola atópanse no peirao de Corcubión, e teñen bastantes barcos de vela lixeira, e algún outro con camarote e todo. Por moi pouquiños euros podedes pasar unha moi boa tarde. Se queredes poñervos en contacto podedes escribírlles ó seu e-mail: info@cataventos.net ou chamar ó Teléfono 666 36 93 24 ou ó 981745062
A súa páxina web é http://www.cataventos.net/

Un saúdo!!

Viaxe a San Isidro Día 5 (parte I)

Moi boas!

Non sei si recordades uns videos que colguei sobre unha viaxe que fixemos a San Isidro...pois ben, faltábame o último día por colgar. E tardei tanto porque o video do último día duraba uns 13 minutos, e ó ser máis largo de 10 non sabía en que páxina colgalo, xa que casi todas teñen un límite de 100 megas ou 10 minutos.
Ó final cortei un cacho do video (esta parte), e cando teña tempo reeditarei a última parte, xa que teño un problema co sonido.

Si queredes ver, ou recordar os videos dos días anteriores a este, podedes atopalos na carpeta (etiqueta) que pon snowboard. E si non vos apetece pegarvos o atracón, recordo que o de mono vermello é Dani de Coruña, amigo e excompañeiro de piso, o esquiador de negro é Orozco, o esquiador de chaqueta beige é Ramón, a esquiadora de cazadora azul é Eva,o snowboarder de negro é Alex e o que non para de pegarse leches de cazadora laranxa son eu jejeje




Cambiando de tema, onte por falta de olas, fumos Iván, Jose (Guillén) e eu a facer kite. Vento algo racheado pero na racha íase ben. Os dous saímos moi contentos da auga porque Jose pegou chimpos moi chulos e controlados (un vinllo eu e subiu 2 metros e medio mínimísimo), Iván tamén pegou varios saltos e un saltazo de medo(que lle viu Jose), e a min saíronme un par de 360´s cambiando de sentido...

E hoxe, supuxen que habería olas, polo que aparquei a cometa e fun a Fisterra. Aproveitei olas chulas en solitario sobre as 3 da tarde, cando as máis grandes chegaban ós 2m (unha porta), máis tarde chegou Felipe (o presi) que se fixo un par de tubiños, e acabou subindo a marea demasiado provocando que nos fóramos. Pero foi un bo baño.

Un saúdo!

Castañazo de Mesi en Rostro

Moi boas!
a falta de olas, tiro de "fotos de archivo" para recordar baños e momentos vividos.

Neste video aparece unha pequena leche das miles que nos pegamos ese día os da panda. Resulta que as olas eran moi orilleras, pero chegaban para recorrer uns metriños (os que non saíamos voando por culpa do rebote) para finalmente estrellarnos o máis artísticamente posible.

O premio goya das caidiñas foi para..........Mesii!! por su interpretación en "todo lo que sube baja!"


jeje...
Ese día case houbo máis carcajadas que olas, que xa é dicir.
Unhas das máis grandes (carcajadas) foi cando sucedeu o seguinte suceso, valga la sucedancia:
Rueda, Mario, Bruno, Marcos e penso que algún máis, estaban na orilla, ríndose de nós, e coas mans aguantando das tripas máis tempo que da cámara...

Eu saín un rato da auga para ver un ratiño o espectáculo...(sin cambiarme o traxe nin nada)

a marea estaba subindo, e detrás dos observadores estábase acabando de formar unha pequena laguniña alargada, paralela á praia..Eles dábanse conta, pero non lle deron importancia (había saída polos laterais)

pero nesto que unha ola das da serie, rompeu con tal forza que fixo dudar se chegaría ata onda eles ou non. Case todos se deron media volta dispostos a escapar da ola que os mollaría por completo, pero, ó atoparse coa laguniña, tiveron que correr cun fogete no cu de forma paralela á praia ata rodear a laguna (non sei si me explico)..

... Pero Rueda, que tardou uns segundos máis en reaccionar pensando que a ola non chegaría onda eles... cando decidiu escapar, a auga do mar xa se unira coa lagoa por un extremo. Foi correndo cara o outro lado da lagoa e a ola tamén chegara onda ela, cambiou de sentido, volveu a dar a volta... estaba acorralado! a ola estaba uníndose coa lagoa dende os extremos cara o centro deixando a Rueda atrapao no medio... el, berrando coma un tolo, pasaba por min dun lado para o outro correndo sen saber que facer... dun lado para o outro.. tal cual coma un dibuxo animado.

As risas dos compañeiros impedíanlle fixarse no que lle decía eu entre carcajada e carcajada:" ven que te collo no colo! jajaja jajaja jajaja, ven que te collo! jajaja"

No último momento, saltou cara min cual recién casada e collino como bo marido. safou da molladura. Eu co ataque de risa que me estaba dando case non podía con el... pero finalmente deixeino na area seca. Cada vez que me acordo dame mal xD

En fin... esto é surf amigos...e non levar unha pegata de quicksilver na punta da táboa, non credes?

Unha aperta a todos e a disfrutar do surf dos amigos e da vida como se fose o último día

CARPE DIEM SEMPRE MEKAJINÁ (pero pensando en maña;)

Tombos contra espigón

Non sei ata que punto será perigoso esto. Eu antes de colocarme ahí quedaríame un bo rato mirando o que fan as correntes arredor do espigón... pero se vise que non hai perigo... non o dudaría. Ten que ser impresionante non credes? Debe de retumbar o espigón enteiro! (falo de colocarme ó abrigo do espigón no que rompen as olas eh, non o de lanzarme á auga... que aí un falliño e ala, tetrapléxico)



saúdos!

A ver se chega o inverno!

Xa me esta picando o mono!
A ver se acaba o verán e chega o inverno dunha vez! os embalses estanse quedando sen auga, e xa comezan as ganas de que chegue un temporaliño como poseidón manda. Un bo vendabal para surfear neses sitios nos que so se pode surfear cando windguru marca 8 metros... e sobre todo para ver se chega algunha nevadiña.

Cada vez que paso polo garaxe e vexo a táboa de snow chea de polvo... penso "tranquila que dentro de pouquiño...imos a disfrutar ti e eu xuntos...acordaste? que recordos!....momentos placenteiros... revolcóns pola neve....ui cando te collaa... voute a rebentar! a ver si eres tan flexible como din..." jeje (quitádelle tódalas connotacións sexuais, que non era a miña intención)

a ver se cae outro paquetón como o que caeu o 3 de Marzo do 2006


e nos pegamos unha escapadiña a Leitariegos a disfrutar da neve virxe dos forapistas


Un saúdo e a bailar todos a danza da chuvia!

Club de surf "Os Tombos"

Moi boas
Comezou sendo unha idea que comentábamos algún día casi de coña algún sábado á noite, e acabou sendo unha realidade. Xa existe o Club de surf e bodyboard "Os Tombos".

É unha asociación de surfistas e corcheiros da Costa da Morte, coa que pretendemos promocionalo deporte e pedir algunha cousa como que arreglen camiños (como fixeron co de Rostro) que arreglen as entradas das praias (o que non chora non mama).... organizar barbacoas, quedadas, limpeza de praias...etc

Crearon un blog fai moi pouquiño para estar máis de cara ó público e colgar algunha que outra foto como esta

Un dos da panda. Se vos fixades nótase que en realidade está acabando o aéreo, vese máis á dereita a salpicadura de por onde saltou hacia arriba

esta é a dirección www.clubsurfostombos.blogspot.com

Un saúdo e boas olas!

Visita ás illas Lobeira

Nada de olas, nada de vento. O mar, coma un espello; o ceo, azul coma o mar, espello do ceo.

Non había ningún deporte "de risco" que practicar, así que Mesi, David e eu, decidimos ir ata ás Illas Lobeira remando. Era o día perfecto para ir.

-"vémonos á unha no peirao de Corcubión"
-"Perfecto,xa levo eu os bocadillos"

Despois de estar media hora esperando por eles dous, e eles dous media hora esperando por min, eu nun lado da lonxa do muelle e eles no outro, preparámonos para marchar.

Dúas piraguas, un kayak, sete bocadillos para os tres, cinco litros de auga, camara de fotos, e en marcha.

David e Mesi pasando por diante do castelo de Corcubión


Primeira parada, o carrumeiro novo


Subimos ata arriba, a pesar de ter os peldaños barnizados de color "branco gaivota" :)


Fisterra dende o Carrumeiro


Mesi e David co monte Pindo ó fondo


Chegamos á illa. Esta é unha praia que en marea alta se queda nuns 6 metros cadrados.




Dimos unha volta arredor da illa, mentres Mesi,(auténtico "local" da illa dende que era pequeno) nos ensinaba onde acampa cando vai, e nos contaba anécdotas das súas, como unha vez que foi 5 días cun amigo, sen campinggas e sen comida, comendo a base de pulpos e centolas e cociñando nunha pota; e tendo un palé de madeira para facelo lume para os 5 días...(este si vai a "supervivientes" arrasa jeje)


E como non, algo tiña que poñerme de mala leche.

Non mo explico!! Tendo en conta que porcos hainos en todos lados, para min segue sendo unha contradicción tremenda. A xente que vai ata un sitio así, penso que é porque lle gusta disfrutar da natureza e das paisaxes que esta nos ofrece. E non sei como o estropea todo facendo esta merdallada! trátase de un antigo depósito de auga que se convertiu nun depósito de basura. Haberá que ir ó concello a poñer unha queixa. Aínda que seguro que non se fai nada ata que se inclúan estas illas no conxunto das illas atlánticas, xunto coas Cies...etc. Entonces, si que haberá multa para todo o mundo, ata para o que se acerque ata alí cunha piragua e se lle ocorra pousar un pe na area sen pedir permiso ó concello con 15 días de antelación.
En fin, corramos un estupido velo e intentemos seguir disfrutando da excursión...

Mentres Mesi e David foron a bucear para disfrutar do paisaxe subacuático aproveitando o transparente que estaba a auga...


...eu quedeime por aí sacando algunha foto


Vedes a cabeza do bulldog?


un par de estratos de cuarzo partían a illa á metade




O faro das illas Lobeira


O Monte Pindo dende unha perspectiva pouco habitual


O piragüista invisible


A auga, máis que clara.


E chega a hora de marchar. Levantouse un pouco de vento do noroeste o que me dificultaba algo a remada xa que o kayak que levaba eu non cortaba a auga tan ben como as piraguas. Pero unha vez dentro da ría, a auga volvía a estar coma un plato.
A ruta feita foi esta. Uns 15 quilómetros entre a ida e a volta.


Un bo día

Comezamos Novembro

Comezamos o mes de Novembro...e nada. Nin unha borrasquiña con xeito. Vai a chegar o Nadal e aínda non se acabou o verán. Non vos parece?

O mes de Outubro despedímolo decentemente en Mar de fora media tropa: Felipe (o presi), Rueda, Marcos, David e eu (se me falta alguén que escriba un comentario!) xunto con 3 corcheiros de Cariño. E na area, para alegría de todos nos, estaba Liber e a moza de Marcos sacando fotos. Fotos que colgarei cando estean reveladas :)

O día seguinte, volvimos para alí emocionados... pero nada. O mar de fondo xa tiña cambiado a Nordés e había microoliñas. Unha pena porque estábamos casi todos.
Pero eran o suficiente como para pasalo rato e botarnos unhas risas. David e eu inventamos unha nova modalidade de surf. chámase changesurf ou surf cambiado, jeje, e trátase de surfear coa tabla do compañeiro pero sen cambiar os inventos. Hai que pillar as olas e remar cordinados para non separarnos. Vamos, que estivemos facendo o tonto un bo rato.

David e eu en busca das olas nun verán sin fin


Coma sempre, ó rematar despedímola sesión cunha preciosa posta de sol


E aquí está Salvia, fotografiada por Reyes. Facendo tempo mentres nós non saíamos da auga :) Sempre digo que as mozas dos surfeiros merecen un monumento.


Boas olas!

Fotos da zona

Onte visitoume Trum e tróuxome unhas fotos que aproveito para colgar.

Aquí temos a Suso e Mesi. Las alegrías de la huerta. Non sei cando foi sacada a foto pero é igual, eles siguen sendo máis ou menos iguais, e Nemiña tamén :)


E este non sei quen é, pero colleu unha boa ola.
Quen me dera unha ola así un día coma hoxe, na que o nordés xa se plantou para quedarse e o mar de fondo de nordés non nos deixa nin a máis mínima ola. En fin, se aínda se levantara ben o vento facíamos kite, pero creo que nin eso. Me parece que toca restaurar e amañar as taboas de surf de fibra (o epoxy é unha gozada) ou arreglar o pinchazo da bici e dar un paseo polo monte.

Un abraso!

Inconvintes do kite

O día de hoxe transcorreu coa grata compaña de dani, de surfinglifebydani.
Veu a comer, e despois andivemos por aí de cháchara e sacando fotos ata chegar á praia de destino

as olas non eran a 8ª marabilla, xa que cerraban bastante, pero a medida que subía a marea parecía que se ían adecentando.

De todo isto, se queredes fotos teredes que ir ó seu blog, pois eu non teño nada :).
Así que aproveito a entrada para colgar unha foto de zoilo e o seu "arañazo" que lle fixen coa cometa ó caer intentando unha maniobra.



E tamén vos deixo un video de cousiñas guachis que nos poden pasar se practicamos kite.

Educando a educadores

Por primeira vez, escapo do monotema, para colgar un video que está máis relacionado coa miña profesión que coas miñas aficcións.
Non só vai dirixido a educadores e a pais, se non a toda persoa que directa ou indirectamente, está educando. É dicir, todo o mundo.


trátase de D. Emilio Calatayud Pérez, pai e xuíz de menores dun pobo de Granada.

Rostro... Rostrón

O baño de onte resúmese nunha palabra... "Buff!"

Andábamos todo o comboi do club "os tombos" dunha praia para a outra, buscando algo... que non había. Buscábamos.. o que coñecemos por "un baño de domingo", é dicir, algo tranquiliño, relaxado, pequeno... en definitiva, un baño no que non haxa que facer grandes esforzos.

Peeeero, non o había. O máis parecido a eso era Nemiña, e rompía en barra e algo tendido. Consecuencias da marea alta.

Polo tanto, Mesi, David e eu, decidimos tirar para Rostro, que estaba grande pero parecía practicable. Os ruxidos dalgunha serie facían que pouco a pouco lle déramos a volta ó traxe máis despaciño...

"iremos a Nemiña?" era a pregunta que en realidade quería decir... ei, esto está moi grande, imos pa casa.

David dixo unha cousa que motivou: "eu si dou remontado xa me dou cun canto nos dentes". Todo un mérito polo pouco tempo que leva facendo surf, pero mostra do valor que adquiriu pillando olas dende os 13 anos (de cando facíamos body). Como dicíamos, "hoxe é o bautizo de David" jejej

Estos días, aínda que non se faga gran cousa, penso que é sano entrar á auga, para ir perdendo o medo, e a acostumarse a ir estirando os nosos límites psicolóxicos con respecto ó tamaño das olas.

Unha vez remontamos, e pasamos uns bos tombos que parecían montañas, acercámonos a unha dereita que parecía que abría de vez en cando máis ou menos no medio da praia.
Nunha das series que entraron, tiven a sorte de estar no sitio e momento adecuado para remar unha das grandes. Remei a tope e collina. Baixadón. Casi se me clava a punta da táboa pero por sorte safei. baixo a todo trapo torcendo cara a dereita. Unha sección levántase tremenda e dudo de si intentar apurala, polo que sigo recto cara a orilla pero torcendo levemente cara a parede. despois duns segundos nesta traxectoria... a sección cae dende alá arriba, dende uns 2 metros (reais) por encima da miña cabeza como minimísimo.


(nótase que non tiña moito tempo para debuxiños non? jej) Ás veces penso que me pasei co tamaño da ola, e outras vecs penso que me quedei corto...non che sei

Nestas ocasións, o tamaño é moi difícil de percibir, pero polo que comentábamos david, mesi e eu... terían a altura de dúas portas como minimísimo...algún dixo 2 e media. Cando as tíñamos diante, non andábamos pensando en collelo metro, sinon en correr e intentar que non nos cazaran, pero por detrás (unha vez pasado o apuro) medían máis de unha porta seguro.

En definitiva, o baño, a excepción desta ola, resúmese da seguinte maneira: entramos ó medio do mar, e agora.... a ver como saímos!


Mesi mirando as olas nas que nos acabábamos de meter. Ata parece un home serio e todo


Comboi "os tombos" mirando o mar



E á noite, visita á Tei e ó seu novo can "Ringo". Un mastín español que pode chegar a pesar 100 kilos. cousiña mais linda...

Tor, non te olvidaremos :)

unha aperta!

MARE NOSTRUM

"El mediterráneo: un mar cerrado, sin subidas ni bajadas de las mareas, pero con rincones hermosos entre el hormigón que devasta nuestra costa.


Un mar lejos de sus hermanos mayores; esos océanos. Con vientos térmicos constantes por las altas presiones, ideal para la práctica de Windsurf y kite.

Aunque algunos queremos ir más alá, pretendemos buscar olas y de hecho las encontramos. El viento no siempre favorece la formación de paredes optimas tubulares pero existen rompientes de agua, lejos de lo que muchos piensan acerca de esto…



La frecuencia de olas no es la que deseamos, a veces es desesperante (Como ocurrió en la primavera del 2007) pero desde el verano hasta este otoño, estamos teniendo olas todas las semanas.

El surf aquí es menos serio que en el norte, los picos de los spots masificados son muchas veces, un caos.

Aunque las risas por lo pronto no me han abandonado nunca…siempre se grita, hay mofe del que no pilla ni papa, del que se llevó el revolcón más grande, y muchas veces de la madre de cualquiera para seguir la linea de la burla.

Gracias Rubén por todas esas vibraciones que nos han acompañado siempre al agua contigo, por esas demostraciones de habilidad en el mediterraneo, por las olas de aquí y de alá, por los años que nos llevas acompañando a recorrer la Costa da Morte, por esas noches bajo los cielos de Fisterra, Rostro, Ferrolterra, Foz… por esa magia que acompaña a los que nos han acogido siempre bien entre sus picos.

PURA VIDA y buenas olas!

Saludos desde el paralelo 40º

Ferdy"


En fin, sen comentarios... moitísimas gracias Ferdy!!
Galicia espéravos cos brazos abertos...

En busca de vento

Ó igual que ás veces se percorre a costa en busca de boas olas, hoxe fixemos o mesmo pero buscando un bo sitio para facer kite.
chegamos ata camariñas, atopando sitios moi bonitos que nunca viramos.
Sempre o digo, se chegamos a pagar un pastón para ir a algún sitio e vísemos un sitio así, diríamos: valeu a pena. E temos cantidade de sitios chulísimos ó lado de casa que nin sabemos que existen




e ó final acabamos facendo kite en Muxía, na praia de espiñeirido e navegábamos ata o espigón, acabando a sesión na praíña que hai na entrada de muxía, pegando saltiños nunha microlagoa que se formou coa marea alta. A auga estaba completamente plana, era unha auténtica gozada. O malo que so había uns 25 metros de ancho e os saltos había que facelos no medio para non ter ningún tipo de susto, verdade David? jeje. A xente alucinaba. Vese que non é un deporte moi visto aínda por esta zona, que coche que nos vía coche que paraba a mirar. Xente grabando, móbiles, xente asomada ás ventás..Vamos, que houbo público. Cousa que lle encanta a uns que me sei eu :)



Un saúdo!

Nemiña 0 - Kite 1

Boas

Onte fumos a Nemiña pensando que habería boas olas, e "habir" habías, pero de 40 centímetros.

había que comprar unha máquina para encollernos ata medir 15 cm... xa molaba

A alternativa, era facer kite, pero tivemos que esperar un rato en Nemiña porque a Aitor lle quedaron as chaves dentro do coche jeje.
Retrato de Andrea (moza de Nacho)


Intentei face o mesmo con Nacho, pero é imposible. É un home demasiado serio :)



Había vento nordés, así que tocou facer kite en Muxía.. pero desto non hai fotos.
Mellor, porque casi asesino a un compañeiro coas lineas da miña cometa... jujuju

Un apraso

Bañazo con golfiños

Hoxe foi tremendo

Fun á praia co meu amigo tolo Ignacio, sobre as 3 para coller a marea alta. Non pintaba mal de todo, pero parecía que as olas non tocaban ben o fondo. As que o facían, eran bonitas.

A velocidade á que nos poñemos o traxe de neopreno é indirectamente proporcional ó mollado que esté. E cambiámonos moooooi despacio (chorreaban)

xa cando nos estábamos colocando os inventos, vimos unha olaza perfecta. Tería casi unha porta de tamaño, e rompeu con un tubo perfecto durante uns 4 ou 5 segundos. Segundos nos que eu berreaba ¡sifón!, ¡sifón!, sifón! ata que o fixo.

despois deso corrimos a toda mecha para a auga.
O mar estaba totalmente ordenado e máis glassy que unha piscina sen estrenar. de vez en cando viñan unhas oliñas decentes, pero morrían no canal, perdendo bastante forza. Forza que foron recuperando a medida que ía baixando a marea.

As olas, cada vez mellor e mellor, con tamaño máximo de unha porta. pero non volvimos a ver ningunha como a do sifón.

A sorpresa, foi a visita dos golfiños.
Achegáronse ó pico onde estaba eu, e eran ENORMES, acercáronse a máis non poder. Viñan surfeando as olas e deixábanas xusto cando as ía a coller eu (alguén lles debería de ensinar as normas de localismos e preferencias, eles son os primeiros surfistas da historia). Aínda que nunha ola, vin unha sombra por debaixo que supuxen que sería un deles. Só me asustei cando ía a facer o pato nunha parede na que un golfiño se dirixía a toda caña cara min. (como chocara conmigo... eu non sei si quedaría enteiro)

Foi impresionante. Xúrovos que había un que parecía un ballenato, debía de pesar 300 quilos polo menos. Está ignacio de testículo :)



Seguimos collendo dereitas bastante boas durante un rato (xa coa compañía de Rueda), pero cando se acercaba a hora de ter que ir a estudiar, esperei a última ola. (esa que tarda tanto en chegar.. se é mala...porque é mala e non vale, e si é boa... porque queres outra desas)
Esperando esperando, por fin collín unha que, debeu ser a máis parecida a esa olaza que víramos dende a orilla antes de entrar.
Rompeu rapidísima e con moita forza. Agacheime un pelín, clavei a man na parede para frenar un pouco... e a disfrutar do espectáculo. Un cilindro perfecto me perseguía, intentando abrazarme e conseguindo taparme por encima (non completamente). Co frenesí do momento o cerebro non me deu como para buscar outras técnicas de frenado que non fosen clavar a man na parede. O ruido...atronador, sonaba a oco, e os meus berridos gays (xa sabedes de cales falo, todos fixemos algún) soaban a eco, como nunha habitación baleira.



Un día para lembrar

Unha aperta

Tubazos

A sensación de percorrer un tubo polo seu interior, é indescriptible. Pero este video penso que é dos que mellor mostran o que se pode ver dende aí dentro. Supoño que a maior parte de vos xa o vistes, pero eu nunca me canso de velo.

Hala, lembrade sempre que reproduzades un video no blog, apagar a música para non tolear. E neste video en concreto, ide á cociña e colocade unha taciña debaixo da boca. Que despois non quero reclamacións por portátiles estropeados a causa das babas

Hoxe, bo baño con Dani, de surfinlifebydani.blogspot. toda a praia para nós..

Un saúdo!