Mostrando entradas con la etiqueta Relatos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Relatos. Mostrar todas las entradas

jueves, 13 de junio de 2013

Rompendo os límites da felicidade



A veces, cuando surfeas una pared de agua cristalina, te quedas hipnotizado observando cómo tu propia sombra serpentea a toda velocidad por las ondulaciones del fondo de arena... como un parpadeo de tu realidad en otra dimensión. Algunos afortunados tuvimos la oportunidad de ver una segunda sombra que nos acompañaba debajo de la ola y resultar ser un delfín que DISFRUTA como nosotros de la fuerza del océano.

Así te sientes, como uno más. Como dos peces en el agua. 
Hay momentos que rompen de tal manera los límites que crees que tiene nuestra capacidad de ser felices... que te superan. En ese momento no puedes hacer otra cosa que no sea abrir los brazos en cruz, dejarte caer hacia atrás y sentir a cámara lenta cómo te sumerges en agua fresca, cristalina, fundiéndote con el océano en un auténtico ABRAZO ATLÁNTICO


lunes, 28 de noviembre de 2011

Viaje a cuándo

Recordando e traducindo para amigos de fóra :)

"8:00 am
Por suerte, muchas cosas que hacer. Un día cargado de tareas, por suerte, todas relacionadas con temas que me gustan y divierten.

Para comenzar el día, una nueva rutina, ir a surfear haya lo que haya. Decidí desistir en el intento de ir al gimnasio y sustituir ese gasto por gasolina para ir a la playa. Cambio local cargado de alientos por naturaleza cargada de salitre y frescor, máquinas y ruidos por elementos puros y sensaciones. Poleas por agua. Suelo por mar. Natura

9:00 am
Por suerte, hay olas y sin viento. Camino por la arena hasta estar en frente del pico que más me gusta. El bienestar hace que, por suerte, disfrute de como cada grano de arena masajea mi planta del pie. Allí, los dos solos. El mar y yo. Nadie más. Sonrío al bailar con unas cuantas olas, me río con otras que me tiran.... y salgo.

10:am
Con la sensación de tener el día hecho, con las pilas cargadas para inventarme un día nuevo... me dirijo al coche, pero no sin antes hacer una pequeña paradita. Una pequeña laguna con agua totalmente cristalina y calmada me invitaba a sumergirme en ella

(escúchala mientras sigues leyendo)


Rompo, muy despacio, ese suave cristal de agua templada, virgen.
Acaricio, muy despacio, el agua, por arriba, por abajo. Con las yemas de los dedos intentando sentir todo remolino milimétrico que producía mi movimiento, despacio. Me tumbo amantándome con la superficie del agua. Boca arriba, mirando el cielo azul, sintiendo la temperatura...despacio. Haciendo el muerto, sintiéndome más vivo que nunca. Despacio.

Empiezo a relajar todos los músculos del cuerpo. Que no se me escape ni uno. Desde las cejas a los hombros. Desde las manos a los pies, desde el cuello a las pestañas.

Me mimeticé de tal forma con el agua, con su temperatura, con el momento... que sin dudarlo me quité el traje de neopreno. Con movimientos suaves para no romper la magia. Poco a poco, sin prácticamente abrir los ojos. Despacio.

Completamente desnudo, en cueros, como mamá me trajo al mundo. Mamá; agua; aire; yo; agua; infinito; nada; cielo; agua. Mucho más que palabras. En su sentido más intenso. Las palabras comenzaron a desaparecer del pensamiento, despacio. Hasta que el pensamiento calla.

Boca arriba, comencé a relajarme más y más. Ni una sola célula de mi cuerpo trabajaba. Todas dormían. La respiración cada vez más lenta. Cada vez flotaba menos. Como si la naturaleza me quisiese engullir y yo estuviese de acuerdo. Sonriendo. Los tres palmos de profundidad permitieron que entrase en contacto con la arena, muy suavemente... despacio. Escuchaba como mi respiración iba cada vez más lenta, cada vez hundiéndome más y más. El agua llegó a los oídos, escucho agua, llegó a los ojos... y me quedaron fuera del agua, únicamente, los orificios de la nariz .
Era como respirar debajo del agua. Era no, respiraba debajo del agua. Cada vez escuchaba menos la respiración, cada vez menos aire. Hasta casi dejar de necesitarlo, o dejar de escuchar..

No escuchaba silencio, no porque no lo hubiera, sino porque no escuchaba
No veía negro porque tuviera los ojos cerrados, sino porque dejé de mirar.
El aire, puro, se convirtió prácticamente innecesario.
No notaba frío o calor, porque no notaba.
No estaba feliz ni triste, porque no estaba. No era.
Dejé de estar. Allí.
No sé a dónde, pero a algún sitio fui. Fuera de ese cuerpo.
No sé a cuándo.
No sé en dónde.
Pero estaba tan claro... tan fácil... tan sencillo...
Solo había que dejarse arrastrar por el momento.

Como antes de nacer

No era humano. No sé si era. Pero me sentía célula.
No sé si pasaron segundos, minutos o horas...
Dejé de existir como humano para ser animal. Ser agua

PAZ ABSOLUTA
..........

Después de ese viaje, a medida que me iba haciendo dueño de mi cuerpo, notaba como si tuviera que vestirme mi propio cuerpo para comenzar a ser dueño de él de nuevo. Primero me vestí un brazo, notando como cada célula nerviosa iba cobrando vida, después otro brazo, me fui embutiendo en el tronco y por último las piernas. Cuando llegué a notar los dedos de los pies ya estaban desperezándose todas las células nerviosas del cuerpo como si despertaran por primera vez. Bostezando sonrisas.

Pensaba que posiblemente habría vivido uno de los momentos más especiales y agradablemente raros de toda mi vida.
A medida que comenzaba a moverme, despacio, a abrir los ojos, levantarme, a gobernar las extremidades como si fueran nuevas, como recién nacido, a caminar... me iba humanizando. Hasta ser consciente de que posiblemente podría haber estado casi una hora en el vientre materno. Hasta darme cuenta de que no me importó absolutamente nada si había alguien mirando o no. Me entró la risa. Me "reseteé" en mi mundo sin pensar si quiera en que podía haber alguien más.

Si hay vida, muerte y otro estado más, algo más intermedio, yo estuve cerca, o, por lo menos, esa fue la sensación. Y lo que importa, son las sensaciones. Nada más.

"Antes muerto que sin vida"

Rubén P

martes, 9 de noviembre de 2010

Sentimento sen nome




A túa presenza,
a túa mirada,
calafríos polas costas
sorrisos apretados.
Euforia

Cando te noto, escoito,
imaxino, vexo...
Aquí.
Cando penso en ti...
preto
Cando xogo contigo, valente...
rindo
Cando me bicas...
...Revivo.

Amor e odio.
Tócame pero non me leves,
Respétame pero non te vaias,
porque sen ti podo estar vivo
pero non podo VIVIR.

Respírame na caluga
e morro de gusto.
Abrázame, e morrerei

Sei con quen xogo,
xogo no teu terreo
na túa costa
Na costa da morte,
pero non podo parar

Antes morto que sen vida


Dedicado a ti: Morte

domingo, 11 de julio de 2010

Viaxe a cando.

8:00 am
Por sorte, moitas cousas que facer. Un día cargado de tarefas, por sorte, todas relacionadas con temas que me gustan e divirten.

Para comezar o día, unha nova rutina, ir a surfear haxa o que haxa. Decidín desistir no intento de ir ao ximnasio e sustituir ese gasto por gasolina para ir á praia. Cambio Natureza por local cargado de alentos, prefiro sensacións e elementos puros ante máquinas e ruidos. Poleas por auga. Chan por mar. Natura.

9:00 am
Por sorte, hai ondas e sen vento. Camiño pola area ata estar enfronte do pico que máis me gusta. O benestar fai que, por sorte, disfrute de como cada gran de area masaxea a miña planta do pé. Alí, os dous sós. O mar e eu. Ninguén máis. Sorrío ao bailar cunhas cuantas ondas, ríome con outras que me tiran...e saio.

10:00 am
Coa sensación de ter o día feito, coas pilas cargadas para inventarme un día novo...diríxome ao coche, pero non sen antes facer unha pequena paradiña. Unha pequena lagoa coa auga totalmente cristalina e calmada invítame a mergullarme nela...

(escóitaa mentres segues lendo)


Rompo, moi despaciño, ese suave cristal de auga morna, virxe.
Acaricio, moi despaciño, a auga, por riba, por baixo. Coas xemas dos dedos intentando sentir todo remuíño milimétrico que produce o meu movemento, despaciño. Boca arriba, mirando o ceo azul, sentindo a auga, a temperatura...despaciño. Facendo o morto, sentíndome máis vivo que nunca. Despacio.

Comezo a relaxar tódolos músculos do corpo. Que non se me escape nin un. Dende as cellas aos hombreiros. Dende as mans aos pes, dende o pescozo ás pálpebras.

Mimeticeime de tal forma coa auga, coa súa temperatura, co momento...que sen dudalo quitei o traxe de neopreno. Con movementos suaves para non rompela maxia. Pouco a pouco, sen prácticamente abrilos ollos. Despaciño.

Completamente nú, espido, como mamá me trouxo ao mundo. Mamá. Auga. Aire. Eu. Auga. Infinito. Nada. Ceo. Auga. Moito máis que palabras. No sentido máis intenso. As palabras comezaron a desaparecer do pensamento, despaciño. Ata que o pensamento cala.

Boca arriba, comecei a relaxarme máis e máis. Nin unha soa molécula do meu corpo traballaba. Todas durmían. A respiración cada vez máis lenta. Cada vez flotaba menos. Os tres palmos de profundidade permitiron que non afundise entrando en contacto coa area, moi suavemente...despaciño. Escoitaba como a miña respiración ía cada vez máis lenta, cada vez afundíndome máis e máis. A auga chegara aos oídos, chegou aos ollos e quedáronme fóra da auga, únicamente, os orificios do nariz.
Era como respirar debaixo da auga. Era non, respiraba debaixo da auga. Cada vez escoitaba menos a respiración, cada vez menos aire. Ata case deixar de precisalo, ou deixar de escoitar...

Non escoitaba silencio, non porque non o houbera, senon porque non escoitaba.
Non via negro porque tivera os ollos pechados, senon porque deixei de mirar.
O aire, puro, converteuse prácticamente innecesario.
Non notaba frio ou calor, porque non notaba.
Non estaba feliz nin triste, porque non estaba. Non era.
Deixei de estar. Alí.
Non sei a onde, pero a algún sitio fun. Fóra dese corpo.
Non sei a cando.
Non sei en donde.
Pero todo estaba tan claro...tan fácil...tan sinxelo...
Só había que deixarse arrastrar polo momento.

Como antes de nacer

Non era humano. Non sei si era. Pero sentíame célula.
Non sei se pasaron segundos, minutos ou horas...
Deixei de existir como humano para ser animal. Ser auga

PAZ ABSOLUTA
.......

Logo desa viaxe, a medida que me ía facendo dono do meu corpo, notaba como se tivera que vestirme o meu propio corpo para comezar a ser dono del de novo. Primeiro vestinme un brazo, notando como cada célula nerviosa ía cobrando vida, despois outro brazo, funme embutindo no tronco e por último as pernas. Cando cheguei a notar os dedos dos pes xa estaban desperezándose tódalas células nerviosas do corpo como se despertaran por primeira vez.

Pensaba que posiblemente tería vivido un dos momentos máis especiais e agradablemente raros da miña vida.
A medida que comezaba a moverme, despaciño, a abrilos ollos, levantarme, a gobernar nas extremidades como se fose a primeira vez, como recén nacido, a camiñar...íame humanizando. Ata ser consciente de que posiblemente puidera estar case unha hora no ventre materno. Ata darme conta de que non me importou absolutamente nada se había alguén mirando ou non.
E despois comezou a entrarme a risa ao pensar que calquera que me vise dende fóra podería pensar tranquilamente:

-"Buah neno, vaia risas, había un pavo durmindo en pelotas nunha charca!".
O curioso era que me daba exactamente igual. Reseteeime no meu mundo sen pensar se quera que podía haber alguén máis.

Se hai vida, morte e outra cousa máis, algo máis intermedio, eu andiven cerca, ou, polo menos, esa foi a sensación. E o que importa, son as sensacións. Nada máis.

"Antes morto que sen vida"

miércoles, 31 de marzo de 2010

Crónica festival Ondalonga

Todo o bo se fai de rogar, e o primeiro festival Ondalonga non ía ser menos. Tras varias semanas de espera, chegou o día. Chega o maretón que nos da a posibilidade de probar esa onda que algúns coñecían pero poucos surfearon. Vía facebook, blogs, webs e emails comézase a convocar a todo o mundo o sábado 27 de Marzo para disfrutar dunha festa surfeira especial.

11:00 am - A música xa está soando baixo a Ponte. Unha carpa, bandeiras, coches, furgos, autocaravanas e un bule bule de surfeiros poñendo a punto os seus longboards era un indicio máis que evidente de que algo gordo se estaba cocendo. Comezan as presentacións de moitos que non se coñecían, outros que sí pero só de internet, e reencontros de vellos amigos que ves poucas veces ao ano. Cada un foise poñendo a súa camiseta distintiva para recoñecernos na auga (superman, marinerito, floreadas, cada cual máis simpática), xa que as votacións dos 8 premios serían realizadas polos mesmos participantes e sería imposible recordar tódolos nomes.

Baixo o ritmo de Jack Johnson, colocámonos para que Julian Foto Surf nos faga "O fotón", a fotona de Salinas versión galega, xa era hora!
Photobucket
Iago e Román explican unhas nocións básicas sobre a onda e por onde remontar de forma organizada sen matarnos uns aos outros, e dan unha premisa que foi fundamental para matar de raíz calquer tipo de malentendidos: "Está permitido saltar ondas!". Penso que a todos se nos iluminou a cara.

11:40 am - Guiados por Dani Alvite comezamos a remontada. Bueno, máis que remontada...habería que inventar un nova palabra para aquilo que vivimos. Inventamos o "senderismo acuático" 100 metros camiñando pola area, 100 coa auga polos nocellos, uns 300 coa auga polos xeonllos e despois xa só quedaba aproximadamente medio kilómetro remando...vamos, o normal :) Mirado polo lado positivo, serviu para ir coñecéndonos entre nós, poñernos ao día, ir quentando motores, fortalecer cuádriceps, xemelgos... Vamos que se se lle ocorre a idea do senderismo acuático a algún balneario/spa seguro que nos cobrarían unha pasta.

No último tramo da remontada, un xa se podía entreter mirando para os primeiros que chegaban ao pico cazando as primeiras ondas da sesión. Houbo dende talegazos...
Photobucket
...ondas collidas co longueirón do revés para acabar con xiro de 180º
Photobucket
e algún que tiña unha nova forma de ver o mundo...
Photobucket


Unha vez todos no pico, comezou a romería

Cada serie que chegaba era recibida por unha manada de case 50 "longueiros" que boureábamos como famentos recibindo unha mariscada. Animándonos uns aos outros mentres non parábamos de remar para ir na onda cantos máis, mellor.

Moitos asegurabamos que nos estabamos pegando as máis longas e duradeiras surfeadas da nosa vida. Incluso Kike Manero mirou o reloxo antes de coller a onda e despois e contabilizou máis de dous minutos e medio.
Outro compañeiro de onda decíanos aos que íamos surfeando con el: "bueno yo me bajo eh, yo me bajo!" como se de un bus urbano se tratase e non quixese ir moi lonxe do pico.

Todos, absolutamente todos, lucían na faciana un sorriso de orella a orella. Daba gusto mirarse ás caras para ver e ulir que todo o mundo estaba alí para o mesmo. Para encherse de boas vibracións con cada bocanada de aire, cargarse de enerxía positiva, animarse uns aos outros, rirse e coller ondas sen parar, a poder ser, compartidas...En definitiva, encherse de surf. Porque non debemos esquecer que a esencia desta forma de vida nace da diversión. Nace dun sentimento que, se non é a felicidade en estado puro, paréceselle moitísimo.

15:00 Despois de un par de horas (algúns botaron na auga ata 5!) íamos saíndo a terra firme. Era hora de comer algo, descansar ao son da música, siestiña aproveitando o sol que saía por momentos, charlas na carpa da organización comentando as xogadas... para máis tarde preparar un chocolate quentiño que faría a delicia dos máis glotóns.

21:00 Unha vez dixerido o chocolate (non no caso dos cuatripitidores...ejem...) dirixímonos ao restaurante Dantón II que nos esperaba cunhas cañasa ben frescas a poucos metros de onde estábamos. Fala que te fala ata a hora de cear. Logo de repoñer forzas cunha rica e abundante cea chega a hora na que Iago e Román (considerados Santos a partir deste festival) din quen son os gañadores dos premios. Non recordo quenes foron os gañadores porque, grazas a deus, no ambiente distendido e de cachondeo que se respiraba, primaba a actitude que se debe ter ante a vida, na que non hai nada que importe moito.

00:30 O nivel de cachondeo acada as cotas máis altas da noite. Algunha que outra botelliña de viño comezaba a facer algún tipo de efecto secundario no personal (cousa rara xa que, obviamente, rapaces sans que somos os surfeiros, era viño sen alcohol ¬_¬). O apoxeo chegou coa estelar actuación do grupo Alfeizar, que conseguiu que bailásemos e cantásemos entre carcajadas as súas pegadizas cancións como "la guarida del amor" ou a súa única canción en inglés, que di algo así como: "tsatuatse mi noombgue, en la frueennte, con luses de coloouesss entue la hente" (tatúate mi nombre en la frente con luces de colores entre la gente)

Alfeizar deu un concerto pola noite despois da cea. Foto: Alvaro Pastor

03:00 Algúns resistíanse a que rematase este día tan especial, pero pouquiño a pouco o cansancio ía levándose aos seus longueiróns para as súas respectivas casas, autocaravanas, furgos, coches... Cansados pero felices, coa sensación de que parecía incrible que todo saíse tan PERFECTO nesta primeira edición do festival. Pensando xa no próximo Ondalonga, que, de seguro, gañará cada ano máis adeptos.

05:00 Durmimos e soñamos..... Soñamos e agradecemos que haxa persoas que dediquen o seu tempo e traballo a levar a cabo un evento deste tipo.

Agotados pero agradecidos. O músculo máis agotado? o músculo do BO ROLLO


A entrada de hoxe está colgada en SurfGZ con máis fotos de Julián. Pódela ler AQUÍ


E aquí un pedazo video que editou susoben & company do blog "surf e fotos na costa verdescente"

Onda Longa 1 from suso ben on Vimeo.


Graciñas a Iago, Román, Dani... e a todos os que botaron un cable para que este festival se puidese levar a cabo. Exito rotundo o deste primeiro festival de longboard galego.


Boas ondas!

miércoles, 17 de marzo de 2010

5040 segundos

Escoita


A terra xira e non para. Os días pasan e non volven. Os meses corren, os anos corren. Os segundos...
Non permitas que os segundos, escurridizos, humedos, líquidos, suaves, finos, fugaces se che escurran entre os dedos.
Péchaos, chúpaos, agárraos, arrúgaos, saboréaos, lauréaos, úleos, ámaos, sínteos, escóitaos...
E se os deixas ir, míraos ben porque eles non te ven. Eles pasan. Pasan. Pasan. Pasan. Con ritmo. Sen pausa. Con ritmo. Sen pausa...

5040 segundos


Choiva de estrelas sobre Monte Louro. Choiva de segundos

lunes, 25 de enero de 2010

Mi futura novia desnuda

Gústame conducir con boa música...
Momento especial, momento videoclip. E máis cando, estirando o meu brazo dereito, a atopo a ela. A man viaxa ata atoparse coa súa pel, aínda húmeda. Acarícioa de arriba abaixo sentindo as súas curvas...

Sinto a súa compañía aínda que non me mire. Sei que me vai dar moitas alegrías aínda que non mo diga. Coidareina. Mimareina. Protexereina para que nada nin ninguén lle faga dano.

Acompañarame a todos lados, sin protestar pola cantidade de kilómetros ou o frío/calor que pasemos. Sempre xuntos, nos mellores e peores momentos. Aportarame en cantidade e calidade placeres de todo tipo dunha intensidade incalculable. Placeres que moi poucos coñecen.

Posiblemente me salvará a vida nalgunha ocasión, e a súa alma resistirá todo o posible para non fallarme. Un gran vínculo nos unirá constantemente, e se se rompe, sen dudalo nadarei, correrei e loitarei o que faga falta para recuperala...

Observarei postas de sol con ela, abrazareina coas miñas pernas estremecido pola intensidade da beleza dos momentos, acariciareina, tumbareime sobre ela, notarei como se humedece...

AQUÍ está ela desnuda. Espero que vos gusten as súas curvas, a súa alma...

lunes, 11 de enero de 2010

Meniña



Peza dun puzzle de emocións, nacendo do azar, gozando da cacería, irrumpindo no presente sen previo aviso, susurrando sobre o silencio, reavivando brasas, bicos salados dixeridos por bolboretas, alumando covas agochadas, bailando entre estalactitas, silenciando un futuro, conxelando un presente.

Perfectamente imperfecta, almofada de pensamentos, latido compartido, alento sentido...

equilibrando un vai ben que navega sen rumbo, mollándonos os pés...
Fabricando barco indestructible, viaxando polo tempo,finalizando a nosa búsqueda de persoas, axudándonos a observar, sentindo a vida, vivindo os sentidos. Permíteme protexerte, permíteme quererte, permíteme mirarte
... admirarte, escoitarte, ulirte, tocarte, sentirte

Cociñando mimos con sorrisos, saboreando bicos con salsa de agarimos...
Fonte de motivos

Permíteme atoparte
permíteme cazarte...

miércoles, 9 de diciembre de 2009

No aeroporto de Barajas...

... as 9 da mañá, sen durmir, cansados de conducir toda a noite...púxenme a matar o tempo intentando cazar expresións; non caras, expresións. Mentres Mesi amontonaba un par de mochilas e chaquetas para durmir un pouco, eu agazapábame tralas columnas como policía americano na esquina da rúa, co meu miniteleobxectivo intentando cazar literalmente a persoas mentres as que me vían, simplemente flipaban. Se ve que en Madrid non é moi común esconderse nas columnas dos aeroportos para sacar fotos... en fin.
Cacei a este rapaz inmerso totalmente na lectura do seu libro. Polo que se pode intuir con un final tenso e emocionante. Non vos dan ganas de mercalo?

Photobucket

Poucos días despois de ler a frase dun fotógrafo que dicía algo así como que el non quería cazar fotos, senon historias, sorprendeume gratamente o que pasou hoxe no facebook.

Colguei esta foto nesta "descoñecida" rede social, e unha amiga comezou espontaneamente a comentar co inicio dunha historia que esta foto lle suxeriu (eu, obviamente, seguín o rollo jeje):

Carolina
buuu buuu buu. Este é un soldado americano que vai axudar ó shara en busca dun mundo mellor, loitar polos dereitos americanos. Saliu da casa (de madeira, con xardín diante e ca bandeira colgando) e deixou a nai (con delantal e facendo tartas pa poñer na ventana) e ós seus irmáns pequenos na porta despedindoo. Es un hombre, dixo a nai cando el marchaba polo xardín ca mochila ó hombro

ah! o pai por supuesto morriu en vietnam

Rubén
jajjaja.... e padrastro, mirando como marchaba polo camiño do xardín coa sua mochila, soltou unha lágrima e sabendo que non era unha sensación recíproca, díxolle á muller que se sentía orgulloso de el. Ela tranquilizouno dicindolle que é cuestión de tempo que o recoñeza como a un pai... que ten qeu esperar máis anos... el asentiu e abrazáronse. O rapaz non volveu mirar atrás, subiuse no autobús e dende o seu asiento, cando case se perdían de vista, levantou a man levemente en forma de saúdo...

Carolina
(moita calor facía, todos se vían sudorosos e case sen brisa) Cando subíu ó autibús, amarelo e vello e se sentou, logo de despedirse, lembrouse de Sally. Facía un mes de cando a invitou ó baile do curso, unha mañá onda as taquillas do pasillo do instituto. Él só era una calquera e ela a xafa de animadoras. Ela só se burlou del porque o resto das animadoras estaban alí e el.....el........dou a volta e decidiu dunha vez alistarse, tal como fixera seu pai, e desixar todo aquelo atrás...

Rubén
xD
...antes de subirse ao avión... Ver máisón, quédase durante un minuto mirando a papelera co mobil na man. Tras un momento de valentía, decide tirar o mobil na papelera para romper totalmente o contacto co pasado, e trazar unha liña no presente para crear un novo futuro, o seu futuro, e non o que o seu padrastro quería nin con un corazón partido.
(primer plano do mobil no fondo da papelera de rejilla... mentres se ve como as antigas zapatillas marróns de Jack se alonxan hacia unha desenfocada porta de embarque....O mobil comeza a vibrar en modo silencio.. drrrr drrrr drrr, drrr drrr drrr, a pantalla ilumínase e aparece un nome: "sally"...

Carolina
bueno poñer poñía Sally Bitch porque cando se enfadou con ela, nun momento de rabia cambiuolle o nome.
Mentres, na casa a nai, que poñía outra tarta de mazán na ventana a enfriar, só pensaba no seu filliño e na sorte q ía correr. E entrou na cociña o padrastro e......unha vez mais, coa macheta de cortar leña na man, pegoulle á nai unha paliza brutal, como aquelas que Jimmy sempre levaba (Jimmy veáse chico da foto)

Rubén Prieto Tomé
Jimmy sentiu que algo pasaba no seu interior, e eses pes desenfocados que estaban ao pe da porta de embarque qued... Ver máisáronse parados.... era un apretón. deu media volta e foi correndo a uns baños auxiliares portatiles, desabotonándose o pantalón polo camiño mentres cagaba peidos qeu se confundían polo ruido entre gaseoso ou solido/liquido...
sentouse, fixo a súa primeira e explosiva deposición diarreica, e despois do apurado momento, sacou o libro que casi estaba acabando. Ese tan emocionante. Estaba tan inmerso na lectura que non se decatou que de un peido tremebundo, derrubou as finas paredes do cuarto de baño e quedaba alí, á vista de todos cagando en pleno aeroporto.(Véase foto)
Correndo por un pasillo chegaba ela, Sally, que non podía soportar a idea de qeu o ser amado Jimmy se fose para non volver. Ao ver o panorama, e o que cheiraba... deu media volta, mentres o chuleta popular do insti a esperaba victorioso co seu bmw descapotable na porta do aeroporto

Carolina Rodríguez
(ahora que cheguen os clientes e vexan á recepcionista a carcajadas diante do ordenador). A jimmy doulle tempo de medio vestirse e sair ó pasillo e co pantaclón collido cas mans, viu como Sally se metia no bmw..........acabarase..todo se acababa polo apreton..

Rubén Prieto Tomé
a súa expresión non podía ser outra: vaya cagada...

jueves, 29 de octubre de 2009

O mar dende o monte parece unha fonte: Rostro XL

Chegando á praia comecei a comprobar que as miñas sospeitas eran acertadas. Marcando windguru máis de 4 metros... era difícil que Rostro aguantase o tamaño de forma ordenada e "razonable".
Photobucket
(primeira panorámica, dúas tomas)

A pesar diso, aproveitando que estaba completamente só na praia e escoitando boa música, regaleime uns minutos, collín a cámara e prepareime por si viña algunha ola digna de fotografiar. E tanto que veu.

rostro xl

Rompeu máis de un dereitón de película, pero o precio que había que pagar para disfrutalo, parecíame demasiado. Moi caro remontar atravesando barrotes grandes, ocos, arenosos, con pouco fondo e corrientada cara o norte, cara o mar de espumóns debido á orientación oeste do mar de fondo.

Pero canto máis esperaba, e máis olas vía, máis ganas tiña de pegarme un bo baixadón. A música non facía absolutamente nada por intentar frenarme. Xa disfrutei varias veces da sensación de estar completamente só, ninguén na auga nin en terra, rodeado de olas "rompebarcos". Incha o peito, parece que os pulmóns se che duplican de tamaño. A forza e a resistencia á dor aumentan. E cando me papa unha ola (non vos riades, probádeo) penso para min que son un superhome, que non me vai a pasar nada nin de coña, e xa está.

Imaxínome dende fora, un puntiño negro nun mar branco. Imaxino a unha gacela toreando a unha manada de leonas famentas, ríndose delas. Así me sinto por momentos. Anque son consciente de que un zarpazo en mal sitio, e podes quedar ferido. Ferido entre leonas, mal sitio.

x

Decidín entrar. Anque fose para probar, ver os olóns de cerca, e sair. Penso que os límites de cada un deben de romperse así, pouquiño a pouco. Primeiro unha toma de contacto, despois unha especie de familiarización con sesións dese tipo, e finalmente, a disfrutar.

Tomei un par de precaucións. Antes de entrar, mandeille un sms a Deivis, bo amigo, informando de que si en un par de horas non lle facía unha perdida ó mobil, que se pasase pola praia por se acaso (pagaría por que miña nai non lese esto).

Sempre penso que na auga, ao fin e ao cabo, un sempre está solo. Se o estivese pasando mal, papando olas sin parar, e sin poder saír.. o último que querería é que alguén estivese intentando chegar á mesma situación na que estou eu. O mellor é unha chamada a salvamento marítimo e xa está. E para iso non che fai falta ninguén na auga. Precisas a alguén en terra. E si vas a estar pendiente de sair e entrar á auga cada vez qeu hai ou non hai xente en terra, é ridículo. Hai deportes e situacións nas que hai un factor risco, e punto pelota. Igualiño que coller o coche tódolos días.

Outra precaución que tomei, que nunca vira en ningún lado pero ocorréuseme e pareceume boa idea, foi usar un invento adicional. Arrinqueille o cordón a un bañador, dobleino en seis e puxen por primeira vez o meu segundo invento :)
leash


O único que frenaba o ritmo no encerado da táboa, preparación de inventos etc, eran uns barrotes que caían de vez en cando arrasándoo todo. Houbo sifonazos que nin en pipeline :)
Photobucket
E sospeitaba (acertadamente) que a corriente e o vento tirarían cara esa zona.

Corrín ata a orilla e entrei á auga. Pronto comecei a atoparme espumóns que me arrincaban a táboa en cada pato. Vía o pico tan lonxe que por momento me parecía imposible atravesar a liña de barrotes que rompían con tubos nos que cabían coches e sobre pouquiño fondo.
Vin romper a uns 20 m de min uns pedazo tronchos con unha forza e uns tubos tan grandes (na metade da remontada aínda) que estiven a piques de abandonar. Pero xusto despois houbo unha pequena encalmada e remei a dolor para intentar chegar ó pico antes de que chegase a serie. Tiven que controlar o ritmo da remada porque a situación invitábate a deixarte os pulmóns, pero non era boa idea tendo en conta qeu non sabías con certeza se te ía a papar algunha ola da serie. Máis vale que te pape unha serie estando "descansado". Nadaba por un deserto de auga á espera de uns monstruos descoñecidos mentres escoitaba a banda sonora da miña respiración.

Cheguei ó pico e funme mar adentro uns 50m máis atrás para descansar e ver como funcionaban as series... pero a primeira que veu xa me sorprendeu. Comezou a romper máis atrás de onde estaba eu. Sorprendeume o tamaño, era algo novo para min. Dudei si soltar a tabla e bucear coma un cosaco, ou remar hacia a parede coma un tolo para intentar safar. Fixen un rápido procesado mental, que nin un pentium 8, e remei coma un cosaco. Pasoume o labio xusto por encima. Fixen o pato dentro do tubo. Había moitísmo espacio e moito ruído.

As seguintes non me colleron, esquivei ás leonas (non sabedes a seguridade que aporta o doble invento). Esperei un par de series, e sen darme conta, o mar xa me desplazara cara a zona de impacto. Evidentemente dinme conta cando chegou unha serie grande. Remei cara o sur para intentar safala, pero dinme de conta de que ía a pasar moi moi preto do punto perfecto para o take off, así que dinme media volta e remeina. Cando remas a ola e esta te levanta un par de metros, ou 3 sobre a zona plana da ola xa solemos pegar un pequeno "uuuhh!!" en falsete, medio gay, antes do baixada... Bueno, pois a min a partir dese punto seguiume levantando outro tanto. Ía remando pero xa a unha velocidade bastante grande, coa tabla case en vertical xa. Se intentase rajarme (que non foi o caso) penso que me tería papado a ola de igual forma por non dar frenado. Levanteime e comecei a baixar. O primeiro que se me pasou pola cabeza foi á altura dende a que me levantei. Estaba bastante alto. Desto que si saltas dende un trampolín desa altura abaixo, como coloques mal os brazos ou as pernas levas un planchazo de moito cuidao. O segundo que máis me sorprendeu foi a velocidade...
o ruído da tabla sobre a superficie....
o vento na cara...
Foi o meu momento de gloria, euforia, adrenalina, ego satisfeito, meta conseguida, concentración, diversión, sensacións puras, equilibrio, loita co mar gañada...
En situacións así parece que escolles os sentidos que queres que funcionen. Parece que para intentar non caer se apagasen as funcións corporais innecesarias para ese momento. Porque derrepente un ruído atronador comeza a sonar a pouquiños metros de min. O ruído de un tubo que crea a súa propia caixa de resonancia. O máis parecido a un trono.
Xusto despois do botom, no que case caio polos rebotes da taboa e a amplitude de xiro que acada a táboa a esas velocidades, despois de subir pola parede caín ó intentar xirar cara abaixo de novo. Eu inclineime e intentei cantear pero é como se tivese que terme inclinado menos porque a tabla non obedecía. Supoño que ou estaba moi adiantado na táboa ou que coa velocidade que levaba os radios de xiro son moito máis amplios e me inclinei máis do que a táboa podía xirar e caín.

Caín a rolos pola superficie da ola como se fose de auga sólida. Debín de dar como unhas 2 ou 3 voltas sobre min mesmo pola superficie (xa sin poder respirar) intentando sumerxirme dunha vez... ata que me papou a ola. Notei a sensación de caída libre, dentro da auga 2 veces. Foi un centrifugado forte, intenso, e bastante largo.

Cando saín a superficie xa tiña a seguinte cerca, expulsei todo o aire que tiña, deume tempo a inspirar e espirar un par de veces para osixenar un pouco o corpo, collín aire de novo e buceei, pero non me papou tanto.
En nada, xa estaba demasiado ó norte do pico, lonxe da dereita que abría. Xa toda esta semana era difícil remontar pola dereita do pico, así que, como xa "probei" a ola tanto encima como debaixo, decidín que xa estaba servido e era hora de saír.

Para chegar a terra, intentei coller algún espumón dos que me estaban caendo encima, pero era literalmente imposible. Viñan tan rápido que simplemente te engulían no lugar de empuxarte. Tiña que ser simpático visto dende fora: un tipiño remando, ven un espumón, non hai tipiño :)

A corriente seguíame levando cara o centro da praia, cara o mar de espumóns tubos e area, así que pensei que a solución sería intentar remar un deses barrotes, baixar a ola facendo un recto intentando que non me cazara o labio (caía moi lonxe da parede, mínimo uns 3m)e coa inercia seguir na espuma ata a beira.
Dito e feito, un barrote viña rompendo dende os dous lados deixando unha pedazo de rampa vertical que sería a última parte da ola en romper. Xusto aí, non sei porque, as olas collen unha forza sobrenatural pero decidín facelo porque non me quedaba outra. Dinme a volta, remei, e non me deu tempo a nada. Cando me din conta xa estaba voando incrustado no labio. Teño a foto mental de ver a caída dende a cúpula, dende a metade do labio. Collín aire e atalogo.
5 mangueiras de bombeiros na cara, no peito, as pernas que collen vida propia e fan o que queren. Golpes de auga violentos durante moito tempo, sensación de caída libre no medio puñetazos acuáticos... toquei fondo pero non me golpeei.Non sei canto estiven debaixo. Estiven bastante. Deume tempo a pensar que podería ser a última onda, pero iso non é nada grave, non te asustes mama, que tamén o penso cada vez que me subo ó coche. E aí si que o penso sempre. Posiblemente foi un dos peores centrifugados que vivín, pero curiosamente, non foi para nada a vez que o peor o pasei. Aguantei a respiración bastante ben. Outras veces, en olas moito máis pequenas cheguei a ter as típicas convulsións diafragmáticas; teño vivido momentos nos que o corpo despois de pedirme aire de tódalas formas posibles, literalmente me abreu a boca para respirar auga pero impendinllo cerrando o paso coa linga. E neste revolcón nin convulsions tiven. Igual que o centrifugado de mundaka, foi dos peores pero para nada descubrín ningún límite novo no aguante de respiración.

Cando saín á superficie, recorrera tanta distancia debaixo da onda que xa non faltaba moito para chegar á orilla. As olas xa estaban debilitadas e puiden coller un espumón para chegar a terra.

Cando volvía camiñando cara o coche... mirando o mar... sentía por un lado unha grande satisfacción por terme enfrontado así ó mar e saír airoso, sen cámaras, sen amigos, sen nada que demostrar a ninguén. Só eu e o mar. Recordando o baixadón e os momentos de "son un superhome" mentres recibía un bo centrifugado.
Pero por outro lado, coñecer o mar así, é unha dosis de humildade tan grande como a de adrenalina. O mar é forte. Baños así recórdanche que el manda e ás veces hai que baixar un pouquiño as orellas

Photobucket
Apertas!

lunes, 5 de octubre de 2009

Muller fatal

Photobucket
3 da madrugada, Ludovico Einaudi sonando no silencio, un flexo alumando na escuridade, un folio branco que sona a rasgado, un lapiz que disfruta bailando, uns ollos que me inspiran.... Enamorado dos momentos, enamorado da vida.

domingo, 26 de abril de 2009

Cando o pobo cala...

Cando remata o día, cando o silencio empeza a inundalo todo, cando os comercios cerran, os bares cerran, os ollos cerran...

As persoas acaban coa rutina do día, e túmbanse igual que o día anterior, mirando o mesmo teito, para descansar e afrontar o día seguinte que será igual de igual que o día presente.

Os coches calan, o pobo cala... O silencio loita co frío mentres o vento os empuxa cun abrazo que esvara entre as ramas... que cale o mundo, que lle toca falar ó monte; que cale o mundo que lle toca susurrar ó mar...

Cando todos entran... eu saio...

Photobucket
Brandomil, río Xallas.

corcubion
Praia de Quenxe, Corcubión.

Photobucket
Corcubión

lunes, 26 de enero de 2009

Pequeno incidente en secret spot

Hoxe, o meu amigo david adiantóuseme 5 minutos ó despertador, e chamoume para avisarme de que estaba funcionando a miña ola favorita: "está mellor que o outro día!" Con amigos así da gusto despertarse.

Almorcei e arranquei para alí. Como era de esperar, estaba só. Unha, por ser luns pola mañá, e outra por ser esa ola, que non coñece moita xente (por ahora).

as series tardaban, pero unha de cada 4 rompía dende moooooi lonxe. Rompían con un tamañiño respetable, e por momentos os tubos afogaban a súa rabia cun bo sifonazo

Como era a vez que mellor vin romper esa ola, non iba a quedarme en terra por estar so. Puxen o traxe (que ahora que me acordo estaba mollado, coa emocion nin conta me din), dosis de parafina no pincho recien reparado, e comecei a atravesar un monte de toxos, silvas, árbores queimadas... Unha vez rematada a sesión de senderismo agrestre con traxe e escarpíns, comeza a escalada libre sen arnés pero con tabla. Chego a áuga e póñome a remar.


Despois tocoume pegarme unha remada de uns 600 m, (polo menos foi co pelo seco), pero sorprendeume que a ola rompese uns 70 metros máis atrás do que cría que podía chegar a romper. Rompía tan lonxe que o que normalmente era unha dereita eterna, tamén sacaba unha esquerda bastante larga, pero que a remontada non me facía moita gracia.
Despois de gozar dun olón de aproximadamente case 3 portas, 6 metros reais, 3 metros vascos, 1 metro hawaiano, medio metro canario (en fin...) collín unha ola de uns 500m de recorrido (medido co google earth).

Dende alí atrás so collín unha máis. As series grandes tardaban moito e a marea estaba aniquilando a ola lentamente, así que funme á metade do recorrido a pasar o resto do baño. Cada vez, máis cerca das pedras.

Normalmente, cando me atopo nunha situación complicada (dudar de si facer un take off tardío ou difícil, ou algunha maniobra) uso un chip que me instalei no meu minicerebro que me di: "en caso de duda... faino". Por culpa dese condenado chip, pégome moitíisimas leches na auga, como se non bastaran as caídas provocadas pola falta de nivel... Bueno, pois ese "chip" apágoo cando estou só na auga.
Por iso, decidín saír da auga antes de estar cansado, por se me pasaba algo.

Comecei a remar para saír, e cando estaba chegando ás pedras, chegoume unha ola que pensei que sería surfeable.
Photobucket
Intentei pillala. Remeina, e cando estaba arriba e vin o tubarro que se iba a formar, o paredón vertical que se levantou, e o cerca que estaban as pedras... rajeime e tireime da táboa. A táboa seguiu baixando a ola mentres eu me quedaba atrás. A ola enguliu a táboa, comezou a tirar a tirar a tirar ata que me rompeu o invento.

Photobucket

A táboa estampouse contra as pedras e eu empecei a nadar cara fora. Cando cheguei a estar nun sitio seguro, quedeime flotando un bo anaco esperando a que o vento me sacase a táboa do pico, pero nada... cando viña a serie volvía contra as pedras. Como as series tardaban bastante, dudei si nadar ata a táboa para collela e marchar pitando antes de qeu me viñera a seguinte serie, pero era demasiado arriscado.
Imaxineime a miña nai flotando alí ó meu lado e dándome collejas: "¡estás tolo! vas a arriscalo pelexo por unha táboa?? se fai falta cómproche unha joder!, pasa pacasa cagando mistos!"

Fíxenlle caso ó meu mamisferio cerebral e nadei contra o vento e corriente ata chegar a terra. Cando me dispuña a escalar e atravesalo monte de toxos e silvas para chegar ó coche, saltoume a bombilla e quedeime parado uns segundos (para pensar teño que parar de camiñar, que as neuronas non dan para máis). Decidín intentar recuperar a táboa por outro lado. Fun polas pedras, escalando ata chegar ás pedras onde cría que tiña que estar a táboa. Bingo, recupereina dende unha pedra e para casa.

A táboa... destrozada
Base da quilla levantada
Photobucket

Cu destrozado (non se aprecia ben)
Photobucket

Punta flexada
Photobucket
e máis rascazos e golpes ó longo da táboa, por arriba e por abaixo.

Invento: 20 euros
arreglos: 70 euros (calculo)
sáleme a uns 16 euros a ola surfeada

¿Volvería a facer o que fixen sabendo as consecuencias? si :)
Esto do surf é indescriptible


Saúdos e coidadiño co temporal, que ahora está no mar

boas ondas... sede felices :)

miércoles, 26 de noviembre de 2008

El Océano



Se ha escrito mucho acerca de los mares, de sus vientos, de sus mareas, hay muchas historias con principio o final en el mar. Las más grandes civilizaciones se aventuraron a surcarlo, y muchas de esas vidas se quedaron en lo hondo al naufragar.

La ciencia del mar se encuentra en las tabernas de los pueblos que históricamente se adentraron en sus aguas, entre las barbas blancas de los pescadores locales de cada rincón del planeta que dejaban su presente lejos, para adentrarse en la inmensidad del mar.

La esencia del mar no es el plato de marisco que degustan entre trajes y manteles, es ese olor a sal que llega cuando sopla fuerte y las gotas llegan hasta las carreteras...

Hoy no quedan rincones en el mundo sin dueño, o al menos sus dirigentes, han puesto nombre y frontera a todos los lugares, pero en el mar no. En el mar no podrán conseguirlo. Han bautizado a las aguas dependiendo de la distancia con la frontera del país. Los conceptos de Mar Territorial, Mar Nacional y Aguas Internacionales, son solo pseudónimos que plasman la frustración del humano en aquellos despachos que procuran legislar lo inlegislable. Pero el agua no se puede acotar.

Costa da Morte cuentan que recibe ese nombre porque en el pasado, los barcos se adentraban entre la neblina y colisionaban contra los acantilados que dibujan una línea costera irregular… allí se encontraba el fin del mundo, donde las imparables legiones romanas, contemplaron atónitos y respetaron la vastedad de un enemigo infranqueable: el mar.

Luego llegaron los progresos modernos y los peninsulares fueron los primeros navegantes del mundo que lograron ultrapasar los Océanos; Portugueses y Españoles fueron los primeros en llegar a los territorios de ultramar y se hizo evidente que más allá del faro de Fisterre, el mar bañaba muchas más tierras.

Más tarde se hicieron diques, puertos, se concentraron poblaciones frente al mar, que paradójicamente vivieron de espaldas a él. Y esque para el humano parece que no resulta sencillo comprender el mar, y erramos cuando tratamos de anteponernos a él por la fuerza.

En el mediterráneo: se construyó encima del rompiente que ya casi ni existe, y el hormigón está empeñado en ganar terreno sobre el mar. Durante el verano, las colmenas de turistas inundan la costa, con bañadores de flores, zapatillas de esparto, y gorros de paja, en plena armonía con los edificios de catorce pisos, los cubatas, las discotecas y los descapotables.

En invierno; el frio y la humedad desertizan la costa, y el mar sube hasta romper las barreras que el humano puso para el verano, engulle la arena, llega hasta la puerta de las casas, rompe las fachadas, y los paseos marítimos. Es entonces cuando la sociedad se alarma con el cambio climático y proponen fortalecer los diques para contener lo incontenible.

Y si nuestro progreso, corre a la misma velocidad que lo está haciendo hasta ahora y de una forma igual de insostenible, entonces el mar dará buena cuenta de ello, cuando ya no les queden paisajes por deshacer, cuando hayan cortado todos los árboles… y al mar no se le pueda vencer.


Hay una parte de la sociedad que encontró en el mar una diversión que le aleja del asfalto y de aquellas realidades grises de las ciudades, de aquella oscuridad, de esa humanidad inhumana.

Hoy es casi ya Diciembre; en la fachada peninsular que da al Océano, está lloviendo, soplando norte fuerte, los turistas no son turistas, son ciudadanos que vuelven a darle la espalda al mar. Por otro lado esas pulgas flotantes con esos trajes negros siguen estando en el agua, mojándose sobre el mojado, bajo la incomprensión del que observa, pero para ellos, para los que están ahí dentro, el día adquiere otras dimensiones después de regresar del líquido.

Es indescriptible …

Supongo que la sensación de placer es tal porque te exilias de la tierra, porque no estás pisando donde lo hace la gran mayoría de la población, porque surcas lo que históricamente dio miedo al humano y tienes el cuerpo como única propulsión. Porque entras en armonía con Neptuno, y éste te permite bailar sobre sus pulsaciones en forma de paredes…

Quizás por estas sensaciones (y muchos más que escapan a las definiciones), quedó tanta gente enferma y loca con esta obsesión…

Disfruten de ese frio que desertiza las costas y las deja solo para los que de verdad las aman.

Boas Ondas rapaces
Fernando Sánchez

martes, 29 de julio de 2008

Decisións difíciles

Ás veces tes moi claro que camiño queres escoller, pero cando xa levas recorridos uns kilómetros, e comezan as dudas de si te equivocarias de ruta...non hai mais solución que cambiar de sentido, cambiar de camiño, ainda que teñas que ir en dirección contraria, ou atravesar espido un denso monte de silvas e toxos.

Se resulta que o camiño percorrido era o correcto, só asi se poden disipar as dudas que che joden a viaxe.

Porque hai alguns camiños... que só se poden e deben facer cando un esta seguro do que fai. Polo ben de todos.

lunes, 17 de septiembre de 2007

Fuckowski y el sexo

Moi boas!

Xa chegaron os valencianos, unha panda de amigos que coñecín cando traballei en Gandía, e agora sempre visitan estas terras para acampar, comer, surfear, cagar, surfear, beber, comer, durmir, surfear....(BIS) Vamos, o que son unhas boas vacacións surfeiras.
A min fastidiouseme a cámara... e teño poucas fotos, pero estou recopilando as que fan eles e próximamente colgarei algunha por aquí. Para fotazas as que sacou Dani en Nemiña (http://surfinglifebydani.blogspot.com) Moitas gracias pola foto! é unha honra para min aparecer nunha das túas obras de arte :)

Tiveron moita sorte os valencianos porque levábamos 3 semanas sen olas e xusto coincidiu que chegaron eles, e cambiou a dirección do mar de fondo...

Sigo sen internet no piso. Teño que acercarme á biblio para mirar o correo, as prediccións e de vez en cando escribir algo por aquí. Como bo anfitrión, intento pasar o máximo tempo posible con eles e surfear sen parar... jejej por iso non me queda nada de tempo.

Déixovos aquí un relato que lera fai tempo, que me recomendou un amigo da neve (un saúdo triskel!)
A min gustoume moito, espero que a vos tamén:

FUCKOWSKI Y EL SEXO

Fui despertando poco a poco. La luz del atardecer se derramaba roja por entre las cortinas. Eché una mirada a mi alrededor. Mi apartamento, tal y como a mí me gustaba verlo: toda nuestra ropa desperdigada por el suelo, su minúsculo tanga al pie de la cama, varias latas de cerveza vacías; en la papelera, tres preservativos usados, cada uno con su nudo al extremo. Bueno, la verdad es que al tercero no le habría hecho falta el nudito, porque iba sin grumo.

Ella desnuda a mi lado. Luz de mis días, calor de mis noches, metro setenta de dulzura recubierto de rubia sedosa. Tenía un poco el chocho de oro, pero yo la quería; y ella a mí también. Estábamos muy compenetrados. Después de casi un año juntos ella conocía hasta la última de mis inquietudes, mis más profundos pensamientos, mis más íntimos deseos. Y viceversa: yo nunca tenía la más puta idea de por dónde me iba a salir ella al minuto siguiente.

Al principio me había esforzado en entenderla, buscar patrones, reglas, no sé, algo. A los tres meses decidí buscar retos más factibles, como averiguar el último decimal de PI.

Iba a ser un domingo de puta madre. Teníamos todo el día por delante, y yo no podía encontrarme más relajado. La noche había sido larga, íntima y sudorosa, una de esas noches de verano en las que al final, después de mucho amor, mucho sexo y mucha cerveza, el universo parecía ser como un flujo constante de alguna cálida sustancia en la que podías nadar eternamente.

Me levanté de la cama sigilosamente para no despertarla y fui al cuarto de baño. Me miré al espejo, me guiñé un ojo y me dije: “chaval, estás hecho un toro…” y luego mi ego y yo intentamos meternos en la ducha, pero mi ego no cabía así que entré yo solo.

Justo había acabado de ducharme cuando la oí llamar.

-¡Amor…!

Su voz sonaba como un concierto de arpas celestiales.

-¡Dime, preciosa! -dije.

-Creo que se me ha adelantado el periodo.

Ya la jodimos. Artillería, guarden las arpas, saquen los morteros, todos a sus trincheras. Pasamos de “plácido domingo” directamente a “DEFCON2″. Nuestra relación se encuentra bajo amenaza nuclear.

Mi simple y dicotómico cerebro de programador, cuyas variables podían encontrarse únicamente en los estados sí o no, se iba a enfrentar a un complejo sistema cuántico que soportaba los estados sí, no, no sé, tú no lo entiendes, te odio y no quiero verte más, o cualquier combinación de ellos. Además se aplicaba el principio de incertidumbre: el intento de medición influye en lo que se pretende medir. O sea, que como preguntes, peor.

Salí de la ducha, pero mi ego ya no estaba allí. Se había ido acojonado. Pues nada hombre, vamos a ver cómo capeamos el temporal. Me afeité, me vestí, y volví a la cama. Ella seguía tumbada.

-¿Cómo te encuentras? ¿Necesitas algo de la farmacia? -pregunté.

-No, lo tengo todo en el bolso. Estoy regular… -parecía triste.

-Vale preciosa, hacemos una cosa. Tú relájate, descansa, ponte música o la tele o lo que quieras, y yo te preparo de comer lo que te dé la gana, ¿qué te parece?

-¡Quiero pollo al curry!

Una sonrisa asomó a su rostro. Vamos bien. Un par de días mordiéndome la lengua y siendo especialmente atento y todo habrá terminado.

Me metí en la cocina a preparar el menú. A conciencia, cuidando que todo estuviese como a ella le gustaba. Las cebollas fritas con mantequilla y vino blanco, el pollo con poca sal, curry del picante, nuez moscada, y bien dorado. A la salsa le eché un poco de mozarella y un poco de miel, la pasé al microondas y luego a la batidora. El famoso pollo al Fuckowski. De primero, una ensalada con aliño francés. Le podía enseñar yo un par de truquitos al Arguiñano.

Hora y media estuve liado entre una cosa y otra. Salí de allí con una enorme bandeja tan bien presentada, que me daba pena que nos la fuésemos a comer. Seguro que encima del DVD quedaba de puta madre. Me sentía culpable, era como pintar la Mona Lisa y merendársela luego.

II.

Puse música chill out, nos sentamos cómodamente en el sofá ante la mesa perfectamente puesta, cogí una botella de cerveza, y como se me había olvidado el abridor, la abrí contra el filo de la mesa y la cagué con todo el equipo.

-¿Puedes intentar no volver a hacer eso en mi presencia? ¡Es lo peor! -me soltó, en plan borde.

-¿Lo peor por qué, reina? -pregunté con tacto.

-¡¡Porque alguien le ha puesto amor y esfuerzo a esa mesa, y tú no lo estás respetando!! -me miraba como si yo acabase de cagarme en la foto de boda de sus padres, o algo así.

-Amor, resulta que esta mesa la he pagado yo, y además venía desmontada y me pegué media hora apretando tornillos.

-Pero alguien la habrá fabricado, ¿no?

-Pues a mí me da que está hecha a máquina. Por los cuarenta euros que me costó, dudo que hubiesen contratado al padre de Pinocho -sí, ya se, me tenía que haber ahorrado la coñita.

-¿¿Te crees muy gracioso, no?? -se estaba poniendo de mala lechecilla.

-No, amor, lo siento… -se me escapaba un poco la risa de imaginarme al viejo Gepetto todo amoroso cortando maderas para hacer una mesa mierdosa de contrachapado.

-Bueno, pues no lo hagas más, ¿¿VALE??

-Que sí, lo intentaré.

Tenía narices que no pudiese uno hacer con su propia mesa lo que le diera la gana. Vale que ella estuviese susceptible, pero la mesa era mía. El sillón también, y me tenía arrinconado en una esquina. Comer me estaba resultando difícil.

-Preciosa, ¿te importa dejarme un poquito más de espacio? -le sonreí y le guiñé un ojo.

-¿¿Qué pasa, que te molesto??

-No… es que apenas tengo espacio, cabemos los dos perfectamente…

-Ya te vale… ¡Me estás echando!

Ay. Que dificilito.

-No te estoy echando. ¿Por qué no nos comemos el pollo al curry pacíficamente, que se está enfriando?

-¡¡Pues no se para que tanto cocinar, tanto cocinar, SI AHORA VAS Y ME ECHAS!!

-Pero vamos a ver. Echar es una cosa, apartar un poco es otra. Dime la definición exacta de “echar”, y luego me dices si te he echado. Sí o no, verdadero o falso.

-¡¡¡Tú, y tu puta manía de verlo todo blanco o negro!!! ¡¡¡No entiendes nada!!! ¡¡¡TAMBIEN HAY GRISES!!!

La cosa se complicaba.

-Cariño. También hay grises y lo sé perfectamente. Pero yo decido qué veo blanco, qué veo gris y qué veo negro, y en este caso…

-¡Ese es tu problema! ¡Siempre ves las cosas como a ti te da la gana! ¡No sabes ponerte en el papel de los demás! ¡Egoísta!

Notaba como alguna cosa templada se estaba generando en mi estómago y subía hacia mi garganta.

-Mira, guapa, si no me hubiese puesto hoy en tu lugar, se iba a haber pasado dos horas cocinando el pollito RITA LA CANTAORA, ¿ME ENTIENDES? ¡¡Joder!!, que vale que estés con la regla, pero ¿no puedes entender que yo me estoy esforzando todo lo que puedo, y que te has levantado cabreada sin ser culpa mía? ¿¿Tienes que proyectármelo a mí todo??

-¡¡¡A mí no me analices que yo no soy uno de tus programas!!!

-Bueno, mis programas funcionan…

Gran cagada, hermanos. Se me escapó. Quería decir que son predecibles, que sabe uno a que atenerse, que… en fin, ya era demasiado tarde.

-Ah, o sea, ¿¿que yo no funciono?? Que estoy loca, ¿¿no?? Pues sabes lo que te digo, ¡¡que te vas a librar de la loca!!. ¡¡ME LARGO!!

No, si sabía yo que nuestra relación corría peligro. No era la primera vez.

-Amor, llevamos once meses juntos y ya me has dejado once veces. ¿Eso no te dice nada?

-Sí, ¡¡que no sé como te soporto!!

Ya me cansé de hacer el gilipollas. Todos tenemos un límite.

-Pues mira, esto no se trata de soportarse, se trata de quererse. Ya sabes dónde está la puerta. Yo no te he echado del sillón. Tu haz lo que dé la gana.

-¡¡Pues me voy!! ¡¡Se acabó para siempre!! ¡¡Ya no vas a tener que ECHARME más!!

-Cariño, que yo no…

No la había echado. Otra vez esa horrible sensación. Una verdad clara y simple desapareciendo bajo toneladas de estiércol. No entendía la manía de la gente de enterrar la verdad bajo mantos de basura. El mundo al desnudo era extraordinariamente bello, ¿por qué cubrirlo de mierda? O quizás no era tan bello para todos y con la mierda tapaban vete a saber qué… lo malo es que esa mierda también caía sobre mi mundo. Y yo no la quería ahí, apestándolo todo. Me había costado media vida limpiar mi propia basura y ahora todo el mundo se empeñaba en echarme la suya encima.

Parecía que iba en serio, se había levantado y se había puesto los vaqueros. Intentaba ponerse el jersey. Aún estaba descalza. Me encantaba verla descalza, tenía algo muy hermoso. Era como si al estar cubierta de ropa, toda su belleza no cupiese ahí dentro y tuviese que escapar por algún lado, y se le saliera por los pies.

No soportaba verla irse de mi lado, pero yo ya había tenido suficiente. Tampoco era plan de estar todo el santo día sometiéndose a los demás. No me iba ahora a arrastrar por el barro suplicando, sería aceptar que la culpa era mía, que yo la había echado, que lo blanco era negro.

-¡¡¡No me vas a volver a ver en la vida, NIÑATO!!! -cuando se ponía en bersek mode ya no había nada que hacer.

-Sabes que me toca bastante las narices que juegues con nuestra relación. Para mí es sagrada. Te juro que si cruzas esa puerta va a ser la última vez que me veas -le dije, desafiante.

Me fulminó con la mirada, cogió su bolso y desapareció por el pasillo. Esta vez era la definitiva. Oía sus pasos. Rápidos, iracundos. Bueno, tampoco era para tanto. Sobreviviría. Me había pasado casi un año soportando este tipo de historias. Ella tenía un carácter irascible, mucho odio acumulado, muchas inseguridades que siempre me proyectaba a mí. Se fué dando un portazo. A la mierda, no me importaba lo más mínimo.

Cuando se apagó el eco del portazo mi apartamento quedó en silenció y de pronto me acordé de lo miserable que era el mundo sin ella. Así, de golpe. Como si un enorme monstruo peludo se abalanzase sobre mí y me reventase las pelotas.

Sonó el portero electrónico rompiendo el silencio. Vaya, parece que ha reflexionado a tiempo. Corrí a contestar.

-¿¿¿Sí???

-¡¡NO QUIERO VOLVER A VERTE JAMAS!!

Colgué. El monstruo seguía dándole a mis pelotas. Necesitaba relajarme, hacer algo constructivo, edificante. Volví al salón, quité el puto CD de chill out y enchufé el Ace of Spades de Motörhead. Toqué un poco la guitarra de aire, luego me puse a cantar, y cuando empezó el solo cogí la bandeja de pollo al curry, la elevé sobre mi cabeza y la reventé contra el suelo con todas mis fuerzas.

III.

Pues nada. Vuelvo a ser soltero, por no querer admitir algo que no era cierto. El lunes voy y le digo al gordo que es un inútil y que el workflow por el que la empresa le ha pagado tres salarios cuya suma daría de comer a una familia numerosa durante varios años es una birriosa caja de huevos, y a la puta calle. Si sigo fiel al dos y dos son cuatro, en breve viviré yo solito bajo un puente y subsistiré comiéndome mi propia mierda. Aunque igual es lo que ya estoy haciendo.

Esto es la maldición del sentido común. Uno ve un cuadrado y dice “mira, un cuadrado”. Y resulta que las normas sociales, lo políticamente correcto, los sistemas educativos, las carreras profesionales, en definitiva la humanidad entera parece estar edificada sobre el pilar de que aquello es un círculo y te lo tienes que llevar rodando, calladito y sin rechistar, con iniciativa y motivación propia. Y como se te ocurra ni siquiera mencionar que aquello parece cuadrado, miles de años de moral se te echan encima con la fuerza del big bang. Eres un radical egoísta soberbio anarquista conflictivo que cree ver un cuadrado por motivos de inmadurez, cobardía, odio a la humanidad, envidia, resentimiento.

Realmente es difícil. Uno solo pretende seguir su camino, pero parece que siempre obstaculiza el camino de alguien. ¿Por qué? Tal vez muchos de los caminos de los demás estén previamente construidos sobre la libertad de uno. Nota: tengo que ver a un psiquiatra. Estoy empezando a pensar en grandes conspiraciones.

Y es que la lógica me había ocasionado siempre graves problemas. Me sobraba tiempo para un flash back así que me quede mirando a la pared con expresión nostálgico-confusa, hasta que todo empezó a volverse blanco y acuoso.

De pronto tenía ocho años. Estaba en el colegio, una tarde, dando clase de ciencias. Monotonía de lluvia tras los cristales. Sacaba las mejores notas, mi conducta era ejemplar. La profesora nos estaba hablando sobre los minerales. Yo la admiraba, tan alta, tan lista, ella siempre tenía respuestas para todo. Y yo siempre tenía muchísimas preguntas.

Algún niño preguntó:

-Profesora, ¿de dónde sale la lluvia?

Yo lo sabía, lo había visto en la tele. Levanté la mano, pero ella dijo:

-La lluvia la hace dios.

Yo no lo entendía. Los profesores no podían equivocarse. Dije:

-Pues yo he visto en la tele que el agua del mar se evapora y se hace nubes, y luego se las lleva el viento, y se enfrían y se hacen otra vez agua que es la lluvia.

Fue con la mejor de mis intenciones. Yo sólo quería resolver aquel misterio, aquella ilógica contradicción. El concepto de dios siempre se me había escapado.

-¿Eso es verdad, profesora? -preguntó otro niño.

Ella sonrió de una extraña manera que yo no comprendí.

-Sí y no -dijo.

Toda mi forma de pensar se basaba en el precepto de que el sí y el no eran incompatibles. Cuando terminó la clase, me entregó una carta para mis padres. Algo se avecinaba y yo no sabía por qué.

Mis padres leyeron aquello. La profesora quería hablar con ellos acerca de mi conducta. Su hijo interrumpe mis clases y no muestra respeto. Mi padre me preguntó qué había pasado, y yo se lo expliqué. Él agarró un cabreo de cojones. Con la profesora, no conmigo.

Al día siguiente se presentaron en el colegio después de las clases. Fueron al despacho de la profesora y exigieron que yo estuviese presente. Intercambiaron formalidades durante un rato y luego entraron en materia.

-Señora, haga usted el favor de explicarle a mi hijo de dónde sale la lluvia -dijo mi padre.

-Él ya lo sabe perfectamente -la misma extraña sonrisa que parecía culparme de algo.

-Pues si tiene razón, ya me dirá usted cuál es su queja respecto a él.

-Es que yo soy la profesora y yo imparto las clases…

El primero de mis innumerables conflictos con la autoridad.

-Mire, este es un estado aconfesional. Usted es muy libre de creer lo que le dé la gana el domingo en misa. Pero como de lunes a viernes usted es la profesora, a mi hijo le imparte usted clases de ciencia, que es su trabajo.

-Es que las continuas interrupciones de su hijo entorpecen mi trabajo.

Aquello era muy injusto. Yo no había hecho nada. Y de pronto comprendí la sonrisa: ella sabía que no tenía razón, y trataba de ocultarlo. Era una sonrisa de auto disculpa. Allí, a tan tierna edad, me prometí a mi mismo desconfiar de cualquiera que expusiese sus verdades con una sonrisa de imbecilidad autocomplaciente.

Lo cierto es que desconfío de casi todo el mundo.

IV.

En fin, tendría que adaptarme a mi nueva vida de soltero. Para empezar, mi vida sexual iba a volver a ser en dos dimensiones, y mi vida sentimental se iba a reducir a sacar a mear a mi perro.

El vibrador del teléfono móvil ventoseó dos veces. Tenía un SMS. Era de ella. HASTA NUNCA, NIÑATO. No se exactamente por qué, pero aquello me conmovió. En realidad, eso simplemente quería decir “estoy aquí”. Ella se había largado, pero yo me sentía como si la hubiese abandonado a su suerte, tan rubia y tan indefensa.

Mire al móvil y luego al pollo al curry esparcido por el suelo, y luego de nuevo al móvil. Seguí así un buen rato, mientras me decía a mí mismo: píldora roja, píldora azul, píldora roja, píldora azul…

La llamé. Si miles de yanquis se habían arrastrado por el barro en Vietnam por una causa estúpida, yo podía arrastrarme un poco por ella. Cogió mi llamada:

-Qué… -estaba llorando.

-Cariño, siento haberte echado del sillón. ¿Podrás perdonarme? -toneladas de barro. Iba a tener que ducharme de nuevo.

-Ohhh… ¡no se! -se reía alegre y lloraba a la vez.

No tengo ni idea de cómo lo hacía. Sólo se lo había visto hacer a ella. Llorar y reír a la vez de esa manera. Era como un sí y un no juntos. Absurdo, imposible. Pero bonito.

Parece que ese iba a ser el trato. Yo me quedaba con el “dos y dos son cuatro por cojones” y ella con su mundo de color en que las mesas baratas de contrachapado eran monumentos al amor entre los pueblos. Para mí era una gilipollez, pero de su mundo ella sacaba un algo que compartía conmigo y que me hacía la vida más agradable. Yo utilizaría mi sentido común y mi mala leche para que nadie le jodiese a ella la inocencia. Esa inocencia que yo había perdido hacía mucho, cuando me llevé mi primera ración de hostias.

No sabía como iba a resultar a largo plazo, pero en principio no parecía mal trato. De vez en cuando tendría que reventar alguna bandejilla que otra, menos mal que los Motörhead habían sacado bastantes discos.

-Anda, perdóname, guapa. Vente a mi casa.

-¡Bueno…! Si te portas bien….

Esa sí que la entendía. Significaba rascarse la cartera.

Total que reserva uno mesa para dos en un restaurante caro y romántico. Charlamos y nos miramos y reímos a la luz de las velas, y la vida vuelve a ser maravillosa… hasta la próxima vez que “toca pollo”.

miércoles, 27 de junio de 2007

Un baño

(Recomendo poñer música)

Hoxe non vai a ser un baño típico. Encántanme os días nos que facemos surf cinco amigos, onde as risas e as bromas están á orde do día. Onde charlamos e rimos sentados nas nosas sillas mentres nos bebemos unha cocacola fresca mirando ó mar, e despois surfeamos sen tensións, sen máis que pensar que remontar e surfear unha ola mentres os outros te animan, onde a compañía é tan grata e te sintes tan agusto que desexarías que ese momento non se acabe nunca.

Pero hoxe non. Hoxe vou ó mar só.

Todo comeza mentres gardo o material no coche, táboas, traxe, un par de inventos por se acaso, parafina, escarpíns...e listo. Son as 9:15 da mañá, seguro que non collo nada de vento. Unha pequena emoción xa comeza a percorrelo corpo, como se fora adrenalina, pero máis suaviña.

Non estou de acordo co diccionario cando di que surfear é deslizarse por unha onda cunha táboa, porque nese momento, cando estou reclinando os asientos do coche para colocar as táboas, xa me da a sensación de que estou empezando a facer surf, ou máis ben, a sentilo.

Poño boa música, pecho os ollos, e respiro profundo para ulir como o olor da parafina e do neopreno comeza a darlle vida ó momento, mentres sinto como esa canción que tanto me gusta comeza a dibuxar un sorriso na miña cara.

Poño primeira e arranco. Parece como se o estómago non dise dixerido ese zumo de alegría e adrenalina que empezo a notar...

A música, fai que se activen os meus sentidos. Doume conta de tódalas sensacións que normalmente poden pasar desapercibidas, que nos axudan a sentir que estamos vivos. O tacto, por exemplo, está olvidado. Baixo a ventanilla, e permito que sexa a miña man a que comece a surfear as correntes de aire. Para ela, o tubo, está detras do retrovisor. Cada vez o aire opón máis resistencia á miña man, pero aguanto cos dedos pechados....paf! merda, un mosquito.... Dame a risa a min solo, no coche, e penso na xente que me vexa dende fora.. que pensarán? Que estou tolo? Pode ser..ó pensar iso inda me da máis a risa.. un compoñente máis para ese zumo. ¿Como podo sentirme máis contento dende que un desafortunado insecto voador se estampa contra a miña man? Non o sei. Pero síntome ben, e un sorriso queda tatuado na miña cara.

Xa se ve o mar pero a praia inda non, ten boa pinta...

Perfecto, hai baño en Nemiña. Algo máis de unha “porta” (medida de olas internacional). Miro por se hai algunha corriente rara antes de baixarme do coche. Moi ben, un canal axudarame na remontada, e un pico de dereitas e esquerdas rompe bastante ben. Non hai nada de vento. A textura do mar está como o aceite.

Saio do coche e respiro fondo. Encántame ese olor a salitre, olor a mar que se mistura co das algas.... faime sentir.. a gusto. Ademáis, unha especie de néboa de salitre cubre as olas da praia ata un pouco máis alá do pico. O sol fai que esa néboa de salitre teña un resplandor branco que case lastima, pero un minutiño mirando e as pupilas xa están acostumadas. Abro as portas do coche para seguir escoitando a Luar na Lubre.

Collo o traxe e empezo a darlle a volta, inda está frío e algo húmedo, pero non pasa nada, Lorenzo xa está aí para suavizalo todo. Comezan a marcarse unhas liñas, entra unha serie ó lonxe. Esas olas, que veñen navegando dende centos de quilómetros, rematan a viaxe deixando unha boa dereita, e o seu son destaca sobre o do mar. Está máis grande do que parecía.

Non sinto medo, pero miro arredor por se hai algún pescador, por se acaso. Nunca se sabe cando vas a estar en apuros. Nada, non hai ninguén. Poño o traxe, quito a táboa da funda, invento, e doulle algo de parafina á táboa.

-“bos días!” -saúdame un vello acompañado de sete vacas

-“bos días!” –respondo

- “non haberá moito mar oh!”

-“ que va oh, está ben, está ben..”

-“ten coidado oh, que o mar é un ladrón” – el segue ó seu e eu ó meu.

Os maiores sempre din que o mar é un ladrón, porque se leva o que non é seu. Incluídas vidas de familiares. Resulta normal que os que máis necesitan do mar para vivir, menos o aprecian.

Xa estou listo, pecho o coche, escondo a chave, e corro ata a orilla. A area inda está fría.

A adrenalina empeza a facer estragos no meu interior, collo carrerilla e lánzome á auga por encima dunha espuma. A inercia chégame para avanzar uns cuantos metros e antes de quedarme parado sigo remando. A auga está algo fría pero da igual. Sen darme conta os meus pés vanse levantando para evitar o contacto coa auga, pero ese frío, fai que se me contraian tódolos músculos do corpo e traduzo toda esa emoción e enerxía que tiña no interior nunha remada forte e potente. Nestes momentos síntome como un toro, fago o primeiro pato, e sigo remando forte. Esta enerxía, chegoume ata a metade da remontada, onde comezo a baixar algo o ritmo e a remar dunha forma algo máis económica e cos movementos máis harmónicos.

De repente unha serie asoma coa intención de cazarme. É máis de unha porta de alta, será porta e media...poño o turbo e empezo a remar con forza.. vou moi xusto, pero igual paso..

Ó chegar ó alto dunha das olas vexo un par de liñas brancas. As crestas desas olas xa teñen o labio fervendo, querendo lanzarse... sigo remando con forza porque confío en chegar a tempo. Ui, estou a uns 20 metros da ola e parece que non quere esperar por min. Chegou o momento da decisión: Asumo que me vai a cazar, reláxome e solto a táboa para bucear, prepárome para facer un pato potente, ou arríscome e sigo remando como un tolo. Non hai moito tempo para pensar, pero imaxinar o fría que debe de estar a auga a 2 ou 3 m de profundidade fai que siga remando. Agora só hai dúas posibilidades, que a ola no seu punto máximo de potencia me cace cansado e sen tempo para facer un pato, ou que me dea tempo a atravesar a parede de auga antes de romper.

Si que chego. Nestes momentos parece que o tempo se ralentiza, dou dúas brazadas subindo pola parede da ola. Nesta última fracción de segundo vexo como o labio da ola se lanza por encima de min...ssshhhhh.. e aproveito para mirar para arriba e ver o tubo mentres afundo a punta da táboa na ola para atravesala. Pasei sen problemas. Noto que tiña ganas de un baño así, con un pouco de acción.

Chego ó pico mentres me acunan as olas, séntome na táboa, suspiro e miro á praia para tomar algún punto de referencia. Estou bastante lonxe. Pero sentirme seguro e confiado, tan lonxe da terra, no medio do mar, fai que me sinta ...non sei, moi ben. Párome a pensar, e dame a sensación de que parece case imposible que sexa unha casualidade que a ola me deixara pasar xusto por debaixo dos seus brazos. Ás veces dame a impresión de que a natureza nos regala cousas, e non nos damos conta. E se non son regalos, que máis da? é como se o fosen. Que diferencia hai? A forma en que vemos as cousas é máis importante do que cremos.

O feito de estar só, na auga, é moito máis diferente que facer surf con xente. As olas son todas túas, a praia é túa.

Sénteste algo insignificante ante tanto poder, ante a inmensidade do océano, e ó mesmo tempo o rei, por poder disfrutar, vacilar, esquivar, e dominar algo tan grande e tan potente. Pensar que unha ola que podería afundir un barco é fonte de disfrute dos surfistas, é algo que me impresiona.

É como se volvéramos ás nosas raíces, como se volvésemos a ser un elemento máis da natureza, que flúe e actúa con ela, e non en contra, como facemos hoxe en día.

Parece que ven unha boa serie, a medida que se achega doume conta de que debería de remar cara a praia se quixese coller a primeira ola... polo que decido esperar no sitio, sentado na táboa, porque inda non vexo como ven a de atrás. Túmbome na táboa e prepárome porque a primeira ola levantouse máis do que esperaba, podería tela collido. Comezo a remar intuitivamente mar a dentro, e cando supero a primeira ola, despois de dar unhas 4 brazadas cara arriba, diviso dende aí arriba que a seguinte ola ven máis grande e posiblemente rompa antes. Remo cara ela pero sen présa, dame a sensación de que a podo pillar ben. Exacto, ela avanza cara min, e eu cara ela.

Toneladas de auga empezan a coller forma, enderezándose ata acadar a altura de un segundo piso máis ou menos, porta e media... chego onda ela, doume a volta rapidamente e mirando cara a praia empezo a remar. Dou as 3 primeiras remadas e a ola xa chegou onda min, elevándome uns dous metros, un par de remadas máis e xa estou case arriba. Xa noto como a ola me empuxa como se me collera un camión, e noto unha aceleración que fai que avance á mesma velocidade que a ola. Nese momento, o corazón empeza a palpitar máis rápido. Chega un dos momentos máis cruciais. A sensación que me invade nese mesmo momento, poderíase comparar coa gravidade cero, como se chegásemos ó alto no barco vikingo e chegase a hora de volver a baixar.

Nese xusto momento, no máis alto da ola, póñome de pe o máis rápido posible. A perspectiva volve a cambiar. Á altura da ola, agora teño que sumarlle a miña. Dende aí arriba, saco unha foto mental, vexo como o mar está ós meus pes, e en cuestión de segundos me precipitarei por esa baixada. Comezo a baixar a toda velocidade, o que fai que sinta como o vento me pega na cara coa suficiente forza como para apartarme o pelo mollado da cara.

A adrenalina que descargas nese momento é tanta que non sabes como exteriorizala, non sabes si berrar.. ou .. berrar.. ou calar e concentrarte en non caer. Neses momentos, a gloria, está moi cerquiña do pequeno inferno (centrifugado zanusi), e canto máis cerca se está do peligro, máis grande é a sensación de euforia. Despois da baixada, empezo a facer o xiro na parte baixa da ola cara a parede que se abre á dereita, encarándoa de fronte; levo tanta velocidade que teño que facer forza coas pernas para que a forza centrífuga non me sente na táboa, e inclinarme tanto para facer o xiro que me invita a acariciar a auga coa man cerca da miña cara. A táboa vólvese nerviosa, empezo a subir pola parede e fago un xiro para volver a baixar. A falta de vento e a textura da auga glassy fai que a táboa faga dibuxos na parede da ola como un coitelo quente na mantequilla. Cabalgando a ola con velocidade, disfrutando de cada xiro, vendo como avanzas cunha masa de auga tan grande...sentíndoo todo, o aire que pega na cara e mans, o ruído que fai a ola mentres te persigue, a inercia, a velocidade, as continuas aceleracións, baixadas e subidas...

Nese momento, sinto como si estivera bailando coa ola. Hai unha perfecta harmonía entre ela e eu. Sen darme conta, os meus brazos comezan a abrirse, como se a emoción non coupera dentro de min e tivese que facerme máis grande para soportala, como si quixera voar e me dou conta de que o estou conseguindo. A beleza do momento é tan grande e intensa que se volve insoportable, como se pequenas descargas eléctricas invadisen, o diafragma, os pulmóns e o corazón.

Dame a sensación de que a ola me está sorrindo... Parece incrible que algo inerte, me estea proporcionando tanto pracer. Neses momentos sentes como se a ola cobrase vida. A parede comeza a levantarse, a facerse máis rápida, e póñome a correr por ela, subindo e baixando como un aleteo de delfín para axudarme a coller máis velocidade. Os reflexos do sol na parede da ola e ese color turquesa que está adquirindo a medida que avanzo con ela fai que teña unha apariencia máis agradable. Cada vez a parede ponse máis vertical, parece que me vai a regalar algo... a táboa téñoa ben cravada na parede, estou erguido case totalmente e toco a superficie da ola coa man a 30 cm da miña cara... dios, parece que quere entubar.... unha sección vai a romper por diante... encóllome un pouco... manteño unha traxectoria recta, e de repente unha sección de uns 4 m lánzase por diante de min... .... todo vai a cámara lenta, os raios de sol atravesan o labio, ese teito desta habitación de auga que xira ó meu arredor. O ruído é atronador, pero non se oe nada. Teño espacio para estar totalmente erguido e cos brazos abertos, pero non o fago. Vexo como a saída do tubo está cada vez máis cerca. Un tubo redondo estase grabando nas miñas retinas. Collo aire por se caio, pero de repente saio por ese furado, mentres un pequeno sifón me sopra na nuca...a adrenalina xa non se pode conter dentro de min e pego un berro... saio da ola coas mans na cabeza, e déixome caer na auga de espaldas...

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Nese momento era dono e escravo do mar.