SURF NA COSTA DA MORTE

Morocco: Kilómetros e nocturnas

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Sat, 12 Dec 2009 04:11:00 +0000

Con estas pintazas comezábamos a conducir.

Polas noites facía un frío considerable, e a medida que avanzaba a mañá as prendas ían voando hacia a parte traseira da furgo ata quedar en bañador e chancletas. Era un contraste de temperatura que se facía máis notorio canto máis ao sur.

Turnándonos ao volante comezamos a nosa travesía.
Rumbo sur, rumbo sáhara...sin rumbo.

Seguro que a viaxe se nos fixo máis corta que a este home que se debeu quedar sen gasolina no medio do deserto. O que se ven chamando "un marron".

Ás veces, despois de un par de horas conducindo sin ver máis que carretera e deserto...atopábaste un señoriño sentado nunha pedra. Lóxicamente pensábamos que nos acercábamos a algunha poboación, pero, despois seguias conducindo outras dúas horas e cando, derrepente, te acordabas do homiño que viras 200 km atrás, pensabas: que carallo estaría facendo alí?

Fixemos unha parada cando atopamos un supermercado e compramos 40 litros de auga e comida para a viaxe. Xa non nos facía falta nada máis.

Paramos a durmir nun sitio que controlaba Alberto. Alí coñecimos a este rapaz que se dedica a levar de viaxe á xente por Africa adiante por un módico precio na súa furgo 4x4.

F/8 ISO 100 605 Segundos de exposición
Esta foto foi feita completamente de noite. Polo rastro das estrelas xa se ve que foi feita cunha exposición larga, pero había un exceso de luz por parte da lúa chea que me impedía facer un tipo de foto que tiña en mente.
Despois volvimos a coincidir con eles 600 km máis abaixo :)

Cociñamos un polo nunhas brasas (é a primeira vez que vin facer un lume sen medo incendiar un monte) e cando todos se foron para cama... eu fun a ver se cazaba algunha foto do entorno

Creo que nunca sentín tanta "soidade?". Non sei cal é a palabra adecuada. Estábamos tan afastados de todo...
Funme do campamento base bordeando a costa. Non moi lonxe, coa cámara e o trípode, sen linterna, camiñando acompañado da luz que me regalaba a lúa chea. Comecei a meterme polo medio dunhas pedras para intentar buscar un encuadre adecuado. Aí xa había zonas máis escuras. Era inevitable imaxinar que te ías a atopar con algo ou alguén despois da seguinte pedra, pero era unha sensación que me gustaba. Como cando de pequeno non podías deixar de mirar esa porta do armario que quedara medio entreaberta permitindo "non ver" o que hai dentro. Gústame de vez en cando buscar situacións que normalmente darían un pouco de medo para comprobar que non o sinto. E se o sinto, pois a disfrutar. É unha sensación irracional, un xogo mental, segregas adrenalina, é un experimento con teu corpo e cabeza.
Cando me vin escondido tras unha pedra, a miles de kilómetros de casa, a escuras, nunha zona desértica, cun silencio que fala...Pensei: que guay, non teño medo...Pero a palabra apareceu :) Foron momentos moi bonitos

Marrocos: chegada...e toma de decisión

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 11 Dec 2009 01:16:00 +0000

Comezamos a viaxe collendo un avión de Madrid a Casablanca. Por alí cerca esperaríamos a Alberto e Susana que saíran un día antes ca nós co seu superfurgón preparado artesanalmente polo dono. Non lle falta detalle.

Chegados ao aeroporto marroquí... primeira tarefa: alquilar coche para os 10 días de viaxe. Víñamos pensando en coller a cousa máis barata posible, pero o máis barato era o Dacia Logan e costábanos uns 400 € e unha kangoo 500 e algo. Lembrei iso de que nesta terra todo era negociable, e intenteino con ese señor encorbatado que nos abordou polo aeroporto co saúdo de: -coche?coche?. Debíamos de ter cara de "son español estou máis perdido que un pulpo nun taller, necesito coche e non sei nin donde nin como pedilo"

Por sorte aquel señor falaba tan mal o inglés coma min, por iso nos entendíamos bastante ben. Eu falaba francinglish. 80% inglés, e as palabras que sabía en francés soltábaas. Para quen non o sepa o francés e o árabe son as linguas cooficiais en Marrocos

Comecei a regatear co señor ata conseguir a kangoo por 260 euros e un día de regalo. Vamos, que nos saíu a 13 euros coche/día/persoa. E diesel! que alí está a medio euro o litro.

Arrancamos para unha estación de servicio (que teñen mezquita para rezar) a esperar aos nosos compañeiros de viaxe. Presentación dos vehículos que nos levaron por máis de 3500 km por terras africanas:

Nos empaquetáramoslle a Alberto a tenda de campaña, pero nin a tocamos porque na kangoo, cos asentos traseiros reclinados o colchón hinchable cabía perfectamente así que durmimos comodísimamente no coche toda a viaxe. Máis seguro, menos frío, cómodo...e sin ter que montar tenda de cada vez (a´ñinda que acabamos escarallados das lumbares de tanto inflar o colchón co hinchador da cometa de kite).

Pois ben, a decisión tan difícil que tivemos que consultar coa almofada (chaqueta doblada) era a seguinte:

Pastilla azul...ou pastilla vermella?

-Irse para a zona de Agadir e Taghazout (5 horas de viaxe) onde están as ondas máis famosas, con máis probabilidades de surfear pero todo máis enfocado ao turismo europeo, surfshops, e un toque urbanita ou...

-Tirar millas cara o sur, hacia dakhla, deserto, en busca de olas en función das lineas que víamos no google hearth, con menos xente pero tendo qeu conducir 20? 30 horas por unha pista estreita como a que vai de Pereiriña a Nemiña nunha viaxe de 10 días.... O tema era algo así como aterrizar no aeroporto de santiago de Compostela e decidir ir ata Suíza en coche. Pero... eu na miña cabeza tiña esta imaxe

e como a cabra tira ao monte, decidimos todos arriscarnos a baixar e que fose o que Poseidón quixese...

No aeroporto de Barajas...

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Wed, 09 Dec 2009 17:25:00 +0000

... as 9 da mañá, sen durmir, cansados de conducir toda a noite...púxenme a matar o tempo intentando cazar expresións; non caras, expresións. Mentres Mesi amontonaba un par de mochilas e chaquetas para durmir un pouco, eu agazapábame tralas columnas como policía americano na esquina da rúa, co meu miniteleobxectivo intentando cazar literalmente a persoas mentres as que me vían, simplemente flipaban. Se ve que en Madrid non é moi común esconderse nas columnas dos aeroportos para sacar fotos... en fin.
Cacei a este rapaz inmerso totalmente na lectura do seu libro. Polo que se pode intuir con un final tenso e emocionante. Non vos dan ganas de mercalo?

Poucos días despois de ler a frase dun fotógrafo que dicía algo así como que el non quería cazar fotos, senon historias, sorprendeume gratamente o que pasou hoxe no facebook.

Colguei esta foto nesta "descoñecida" rede social, e unha amiga comezou espontaneamente a comentar co inicio dunha historia que esta foto lle suxeriu (eu, obviamente, seguín o rollo jeje):

Carolina
buuu buuu buu. Este é un soldado americano que vai axudar ó shara en busca dun mundo mellor, loitar polos dereitos americanos. Saliu da casa (de madeira, con xardín diante e ca bandeira colgando) e deixou a nai (con delantal e facendo tartas pa poñer na ventana) e ós seus irmáns pequenos na porta despedindoo. Es un hombre, dixo a nai cando el marchaba polo xardín ca mochila ó hombro

ah! o pai por supuesto morriu en vietnam

Rubén
jajjaja.... e padrastro, mirando como marchaba polo camiño do xardín coa sua mochila, soltou unha lágrima e sabendo que non era unha sensación recíproca, díxolle á muller que se sentía orgulloso de el. Ela tranquilizouno dicindolle que é cuestión de tempo que o recoñeza como a un pai... que ten qeu esperar máis anos... el asentiu e abrazáronse. O rapaz non volveu mirar atrás, subiuse no autobús e dende o seu asiento, cando case se perdían de vista, levantou a man levemente en forma de saúdo...

Carolina
(moita calor facía, todos se vían sudorosos e case sen brisa) Cando subíu ó autibús, amarelo e vello e se sentou, logo de despedirse, lembrouse de Sally. Facía un mes de cando a invitou ó baile do curso, unha mañá onda as taquillas do pasillo do instituto. Él só era una calquera e ela a xafa de animadoras. Ela só se burlou del porque o resto das animadoras estaban alí e el.....el........dou a volta e decidiu dunha vez alistarse, tal como fixera seu pai, e desixar todo aquelo atrás...

Rubén
xD
...antes de subirse ao avión... Ver máisón, quédase durante un minuto mirando a papelera co mobil na man. Tras un momento de valentía, decide tirar o mobil na papelera para romper totalmente o contacto co pasado, e trazar unha liña no presente para crear un novo futuro, o seu futuro, e non o que o seu padrastro quería nin con un corazón partido.
(primer plano do mobil no fondo da papelera de rejilla... mentres se ve como as antigas zapatillas marróns de Jack se alonxan hacia unha desenfocada porta de embarque....O mobil comeza a vibrar en modo silencio.. drrrr drrrr drrr, drrr drrr drrr, a pantalla ilumínase e aparece un nome: "sally"...

Carolina
bueno poñer poñía Sally Bitch porque cando se enfadou con ela, nun momento de rabia cambiuolle o nome.
Mentres, na casa a nai, que poñía outra tarta de mazán na ventana a enfriar, só pensaba no seu filliño e na sorte q ía correr. E entrou na cociña o padrastro e......unha vez mais, coa macheta de cortar leña na man, pegoulle á nai unha paliza brutal, como aquelas que Jimmy sempre levaba (Jimmy veáse chico da foto)

Rubén Prieto Tomé
Jimmy sentiu que algo pasaba no seu interior, e eses pes desenfocados que estaban ao pe da porta de embarque qued... Ver máisáronse parados.... era un apretón. deu media volta e foi correndo a uns baños auxiliares portatiles, desabotonándose o pantalón polo camiño mentres cagaba peidos qeu se confundían polo ruido entre gaseoso ou solido/liquido...
sentouse, fixo a súa primeira e explosiva deposición diarreica, e despois do apurado momento, sacou o libro que casi estaba acabando. Ese tan emocionante. Estaba tan inmerso na lectura que non se decatou que de un peido tremebundo, derrubou as finas paredes do cuarto de baño e quedaba alí, á vista de todos cagando en pleno aeroporto.(Véase foto)
Correndo por un pasillo chegaba ela, Sally, que non podía soportar a idea de qeu o ser amado Jimmy se fose para non volver. Ao ver o panorama, e o que cheiraba... deu media volta, mentres o chuleta popular do insti a esperaba victorioso co seu bmw descapotable na porta do aeroporto

Carolina Rodríguez
(ahora que cheguen os clientes e vexan á recepcionista a carcajadas diante do ordenador). A jimmy doulle tempo de medio vestirse e sair ó pasillo e co pantaclón collido cas mans, viu como Sally se metia no bmw..........acabarase..todo se acababa polo apreton..

Rubén Prieto Tomé
a súa expresión non podía ser outra: vaya cagada...

Marcho!!

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Thu, 26 Nov 2009 04:21:00 +0000

Rapaces, a partir de mañá esto vai a quedar parado por uns 12 días.
Motivo? Surfari a Marrocos.
Mañá estarei cos preparativos, pedirei as sudaderas para telas á volta, o venres grabo un anuncio para a consellería de pesca, e a madrugada do sábado...hacia rutas salvaxes.

De ruta por África cara o Sáhara en busca de olas e praias perdidas.
Area, dunas, calor, sol, olas, auga morna, surf, bocatas, tendas de campaña, risas, polis corruptos, bañador, camellos, durmir, estrelas, ceo, macarróns, paseos, fotos, rutas, amigos, furgón, salitre, menceres, atardeceres, charlas, deserto, area fina, silencio, ceo, silencio, estrelas, silencio...

Retratos por Santiago

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Thu, 26 Nov 2009 04:08:00 +0000

O día 24, facendo tempo por Santiago, agazapeime para cazar humanos...As presas máis ricas... os máis débiles. Vellos e nenos.

Bella

Este en canto veu a cámara empezouse a descojonar de risa :)

Agarrando forte, medo a perder, cariño, dependencia, fráxil

E por último un autorretrato no reflexo dun escaparate

Máis fotos dese día AQUÍ

escolle prenda!

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Wed, 25 Nov 2009 12:41:00 +0000

Bueno... Mañá vou a facer o primeiro pedido. Así que esta última entrada para ultimar detalles.
O deseño escollido para a sudadera é este

As súas características técnicas son:

As tallas hai as que vedes. E a min dame a sensación de que tallan pequeno, é dicir, a min faime falta unha XL. A "L" sírveme perfectamente pero algo xusta nas mangas. E como este tipo de prenda penso qeu é mellor que qeude grande que pequena.. non vos cortedes.

O o prezo é de 20 €
Había sudaderas co mesmo formato de capucha e bolsillo máis baratas, pero de peor calidade. Así que preferín este modelo, xa que coñezo a moitos que levan tempo con esta mesma sudadera e nin fai bolitas, nin encolle nin nada. É boa.

As cores a escoller poden ser estas

A os que non viran esta entrada antes da tarde do xoves e non especificaran color collereina negra, como a da foto inicial. Ou gris.. non sei.. como me dea a venada :)

Se algunha quere unha camiseta co mesmo deseño pode escoller entre estes modelos

E se alguén quere unha camiseta normal de tio, co deseño minimalista, que avise tamén.

Anque mañá faga un pedido podédesvos seguir anotando nesta entrada para os seguintes que se fagan. Paso para aquí a lista. Vou a deixar un comentario cos nomes dos que están anotados (non escribo aquí para que non aparezan os vosos nomes nos resultados de búsqueda de google).

A táboa máis bonita do mundo...

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Mon, 23 Nov 2009 13:03:00 +0000

...pode ser a túa.
Cal foi a táboa máis bonita que viches na túa vida?

O recoñecido shaper Chus, de chusmasurfboards e máis eu decidimos xuntarnos para ofrecer un servicio conxunto que consiste no seguinte:

Renovar por completo a túa táboa (short, fish, evolutiva, longboard...)
Chus dalle un prelixado a táboa, eu píntoa cun deseño orixinal ou copiado dunha foto que o dono escolla, e Chus volve a darlle unha capa de resina de acabado para protexer o debuxo e a táboa, coa posibilidade de darlle un acabado en brillo para que quede coma un cristal.

(Descoñezo a fonte destas fotos porque foron collidas de páxinas tipo "photobucket" ou "imageshak", así que pido disculpas ós donos das mesmas e se están lendo isto que mo fagan saber na dirección que hai ó final da entrada)

Esta cutremontaxe é miña:

Podes renovar a túa táboa dende 70 € (pintada e con capa de resina que protexe o debuxo e a táboa sen incremento de peso)

Se o deseño é moi complexo, o precio incrementaríase.
E se a táboa ten toques, golpes ou aboiaduras grandes, será totalmente arreglada e restaurada tamén por un pequeno incremento no prezo.

Se queres surfear na táboa máis bonita do mundo contacta conmigo a través do correo electrónico e falamos: carpediemsempre@hotmail.com

Pide sen compromiso o teu presuposto adxuntando unha foto co deseño que queres e describindo estado no que tes a táboa

Apertas!!

10 Deseños de camisetas

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 20 Nov 2009 04:26:00 +0000

Aquí vai unha rolada de ideas para as camisetas e/ou sudaderas. Xa me diredes cal vos mola máis para ir descartando :)

Fai moitos anos, (bueno non tantos), no instituto, de cháchara con deivis, bocetando na parte de atrás da libreta, recordo que me saíra un monigote que me gustara, e comentáramos que era algo sinxelo e molón para unhas camisetas ou pegatinas. Pois ben, 7 anos despois véxome cun blog e coa oportunidade de retomar e convertir en realidade eses pensamentos de adolescente.... de "algún día molaría... de maiores..." :)

A hora de escoller algún deseño para enviar á imprenta, arreglarei as letras, que non se leen moi ben.

Intentei reflexar situacións cotiás, que nos puidesen ter pasado algunha vez, coas que nos poidamos identificar...
Que vos parece o monigote raiado como "imaxe corporativa de surfcostadamorte"? jaja
O monigote que máis me gusta é o da foto dos carteis de Nemiña e Rostro

Apertas e que teñades bo día!

Can surfeiro

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 20 Nov 2009 02:01:00 +0000

skate, skimboard e surf, este can dalle a todo! :)

Tillman Sports from Natural Balance on Vimeo.

Video facilitado por Anahí ;) graciñas (esto do feisbuk...)

Seguimos actualizando a lista de pedidos de sudaderas no post anterior. A ver se chegásemos ás 50 para conseguilas máis baratas... :)

www.surfcostadamorte.com

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Thu, 19 Nov 2009 02:29:00 +0000

Xa está funcionando!
Fai xa un ano que meu pai me regalou este dominio, e sei que vai un ano porque xa me empezaron a cobrar a min jajaj. A cuestión era que, por moito que rebuscaba en foros, non era capaz de redireccionar o dominio .com ó blog. Así que, despois do tirón de orellas en forma de €, púxenme as pilas ata que averigüei falando cos de Arsys (os que me aloxan o dominio) que o único que tiña que facer era pagar máis... en fin..."echoquehai".

Desta forma, todos os que me tedes enlazados dende os vosos blogs non tedes que modificar nada porque esto sigue funcionando coma sempre, pero se eres un dos que cada vez que entraba aquí poñía a url enteira na barra de direccións, xa non é necesario. Afórrate o "blogspot" que xa non é necesario :)

E agora que a dirección é máis faciliña, podo poñerme con algo que levaba tempo camiñando polos meus miolos...
Farei camisetas e sudaderas con algún debuxo/logo que se me ocurra.
Agora, como xa me tardaba ver algunha prenda "customizada", fixen isto rápidamente co potochó para facerme unha idea :)

(finalmente o deseño non vai a ter nada que ver con este, qeu non me convence... fíxeno onte a altas horas da madrugada, cos ollos cerrados levantando moito a cabeza, sabedes? jajaja)

Quen estea interesado en unha prenda deste tipo que o escriba nun comentario indicando talla e o qeu queira (sudadera e/ou camiseta), xa que os presupostos varían bastante en función do número de prendas que pida.
Acéptanse suxerencias para o deseño!

incorporación de última hora
(a Patricia de la curva propúxome algo máis minimalista, como unha liña cunha tabla, e despois ocorréuseme poñerlle a cruz, para xuntar "surf e morte" e gústame moito como quedou o resultado! graciñas Patri!)

Apertas para todos.. que teñas un bo día

pd... unha fotiña de propina

Náufrago

Dormitorio nunha illa (reedit)

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Mon, 16 Nov 2009 01:14:00 +0000

Tito, un amigo meu (o meu corresponsal de exipto/méxico/francia/EEUU...) quixo regalarlle a súa irmá un mural para que a súa habitación cambiase de look.

O que a rapaza quixo foi algo moi similar ó que estou facendo en Sanxenxo.
Un par de palmeras, praia, augas cristalinas... é dicir, ambiente de illa caribeña. Ía a facerlle os mesmos casetos que fixen no mural de Sanxenxo, pero considerei que quedaría moi sobrecargado e a miña irmá deume a idea de facer un papagayo para darlle algo de colorido
E así é como quedou

Nesta foto pódese apreciar un pouco qeu a rama dereita da palmera dereita é máis larga qeu a esquerda para que dera a sensación de que se ía para a dereita, e non de que se ven hacia a cámara xunto coa parede, non sei si me explico jajaja...vaia cacao acabo de liar. volvería a escribilo de forma que se entendese pero así faime máis gracia jaja

Aquí vese un pouco o que intentei explicar antes. Fixádevos na lonxitude da rama que se ve no borde superior da foto. Foi feita así de sobredimensionada para que, ó ver a palmera dende un punto de vista determinado, dese a sensación de qeu as ramas teñen o mesmo tamaño e de qeu non está "pegada" a unha parede, senon que engaña un pouco a vista facendo creer que está no lado oposto da rama esqeurda, e non en un ángulo de 90 grados. Mima, outro cacao jajaja.. hoxe non teño un día "explicador". Paso. Se algún superdotado o entendeu que me avise e mo explique de paso jaja

Me parece que isto dos murais está saíndo adiante...a ver se segue habendo sorte. Se coñecedes a alguén que teña falta de facer algo nas súas paredes, xa sabedes ;) Teño a costume de facer primeiro un boceto co photoshop para ensinar como quedaría. Ás veces aproveito para, en función da dificultade, propoñer distintos traballos con distintos presupostos, e despois mans á obra.

Apertas!

Monte louro

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Mon, 16 Nov 2009 00:17:00 +0000

visto dende a parte norte da praia de Area Maior, a praia da lagoa, a praia de Louro ou, para saír de dudas, a praia de Venancio jejeje (ten a casa na mesmísima praia)

Billabong XXL 2009/2010

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Sun, 15 Nov 2009 23:52:00 +0000

Auténtica animalada

agua e golpes= 2 videos

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 13 Nov 2009 23:50:00 +0000

Dios mio que planchazo...

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 13 Nov 2009 23:33:00 +0000

sin comentarios..
solo un leve: jajaja...

Ponte romana de Brandomil

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Fri, 13 Nov 2009 01:00:00 +0000

Viña de Santiago... e non puiden evitar parar en Brandomil. A posibilidade de poder facer panorámicas abre tantas portas que che dan ganas de ir a tódolos sitios polos que pasaches para buscar novos encuadres.

Aquí van 3 fotos do sitio

(Si non a ves enteira dalle a "Ctrl" e a "-" ó mesmo tempo. Estou facendo probas cos tamaños, plantilla etc...)
Teñen moito ruído porque ó non ter disparador, tiña que xogar coa ISO e o diafragma tirando sempre a unha velocidade de 30'. E a conclusión á que cheguei, que non sei se é acertada ou non... é que case é preferible disparar a f8 cunha iso alta, que abrir o diafragma a tope para disparar coa mínima iso posible. Polo menos deume a sensación de que a diferencia de nitidez que da esta cámara a f8 compensa o correspondente aumento de ruído. Que algún canonista me corrixa se me equivoco.

Por certo, e falando de disparadores... tiven un disparador de control remoto que permitía disparar ata uns 9 m de distancia da cámara (perfecta para vacilar ós colegas nas fotos de grupo, autorretratos...), podíase disparar instantaneamente, ou con un retardo de 2 segundos (para esconder o mando e non saír na foto co mando apuntando cara a cámara)....Peeeeeero, non tiña a opción de bloquear o obturador tempo indefinido como teñen os disparadores por cable.
Pregunta: sabedes dalgún disparador de control remoto qeu teña esta última opción? Agradecería información ó respecto porque estiven buscando por internet e non atopei nada. Se alguén me di que non existe xa me quedo tranquilo e compraría o de cable.. e o do mando tamén jeje

Se chega a haber máis caudal, a onda que se forma despois desa pequena fervenza sería surfeable cun skimboard ou algo parecido

Non estaría mal que algún concello enrollado montase unha pequena ola artificial nun río non? O coste ía a ser parecido ó de montar un skate park con un par de halfpipes.

Apertas!

Noctambuleando por Rostro

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Wed, 11 Nov 2009 03:26:00 +0000

Hoxe escapeime do traballo, (pintando máis palmeriñas, esta vez nun interior), para ver se había baño en Rostro. Para a miña sorpresa, había pouco mar. Non sei se vos pasa pero, dame a sensación de que canto máis surfeo, menos coñezo o mar.

Así que, collín a cámara e dispúxenme a sacarlle partido a esa gasolina queimada ata a praia.

Cando estaba chegando ó extremo do cabo onde tería unha boa visión da praia para facer unha panorámica, púxenme todo nervioso quitando cámara, obxectivo, trípode... porque por un momento a praia estaba sendo iluminada cunha luz moi alaranxada. Pero nesto, tal e como se notases unha presencia, deume o pálpito e dinme a volta. Unha raiola de luz saía do monte, e comecei a correr coma un tolo para chegar o alto do cabo e poder ver a nube de onde nacía o raio

Puxenme a disparar coma un tolo, con zoom, sen zoom, con pedra e sen zoom, con pedra e con zoom, con gaivota por medio... antes de que se fose o raio. Cando me da por mirar para a pantalla da cámara...."sin tarjeta cf" -AAAAHH! saíume un berrido como si me sentase nun mato de toxos. jajaja.. deume a risa, puxen rápido a tarxeta e saquei a foto que vistes. Que non ten nada, pero paréceme curiosa.

Non tiven que esperar moito para que a luz se comezase a ir permetíndome facer exposicións largas.

Baixei por unha zona pola que nunca me metera, que por certo é preciosa, e saquei esta panorámica

En realidade a panorámica "orixinal" segue pola esquerda ata atoparse de novo cos cantís, pero finalmente non a incluín porque non estaban ben enfocadas as pedras. Non sei como facer para enfocar ben algunhas zonas cando non hai luz suficiente nin para que o enfoco automático funcione nin para que eu poida mirar polo visor e enfocar a man. Se alguén que o sepa ten algún truco, agradeceríallo. Eu en ocasións así mandaba a alguén poñerse cunha linterna ou un mobil mesmo na zona escura para que o AF o collese, pero estando solo, e tendo as pedras entre as olas.... complicado.

Aproveitando a técnica de unir fotos, acordeime dun procesado dunha foto que fixera Dani, e púxenme a elo. Dúas tomas con exposicións distintas. Unha máis larga para a auga, e outra máis corta para as luces. Xuntámolas e non quedan nin as luces queimadas nin a auga escura. Non me gusta moito o encuadre da foto, pero chovía por momentos, facía moito vento, tiña que apretar o trípode contra o chan para que o vento non mo movese... vamos.. que non era momento para crear/buscar nada apropiado (con escusitas, que mal que mal jeje).Isto é máis ben unha proba.

Que teñas moi bo día!

Sesión en Montalvo

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Tue, 10 Nov 2009 01:22:00 +0000

Gracias ó feisbuk, onde ás veces informo da miña situación "espacio-temporal", avisoume Dani (tamañero do Oeste) que ía a haber sesión en Montalvo. Ofreceume táboa e traxe por se me quería pegar un baño, pero as olas non é que abriran moito, eran o suficientemente fortes como para romper unha táboa (non me gusta arriscar a integridade das táboas alleas), e ó romper as olas tan cerca da orilla...case que aseguraba a posibilidade de sacar algunha foto interesante.
Así que, collín a cámara e púxenme a disparar. (Teño que mercar un tele 400, que o 200 quédaseme corto)
Dani estrenando a táboa como se merece

Un rapaciño que dominaba moi ben o body a pesar de ter 15 anos e ter empezado ós 14

As fotos máis curiosas e abundantes foron as dos wipe outs, xa que as olas caían con forza e só abría unha de cada 10.
Surfista anónimo amerizando en augas pontevedresas

A este rapaz, que andaba moi ben, cazouno esta ola de pleno. Vin como o labio lle caía na espalda e o espatarraba literalmente contra a táboa. Ata me deu a impresión de que rebotou e todo. Non puiden evitar alegrarme cando vin que na foto, cazara xusto o momento no que o labio entraba en contacto coas súas costas.

Abrían poucas,...
pero as que o facían, eran espectaculares

Onda branca

Este é o típico "wipe out, que me quiten lo bailaut"

Algunha dereita tamén saía

Unha aperta!

Pintando mural cunha escoba e sin mirar

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Sat, 07 Nov 2009 02:03:00 +0000

Bueno, aquí vai o último video do mural que fixen esta semana.
Este pinteino cunha escoba, un estropajo e un caldeiro de auga ;)

Para variar, non podo deixar de facelo pinzo jeje.
A verdade é que cada vez me gusta máis este traballo.

Seguramente lle caia algún retoque máis, pero como de costume, douno por finalizado para seguir avanzando.
Toda difusión será agradecida! ;)
Apertas!

E falades de masificación nos picos?

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Sat, 07 Nov 2009 02:01:00 +0000

E logo a isto como se lle chama? jajaja

Aéreo a cámara superlenta

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Thu, 05 Nov 2009 10:04:00 +0000

Vin este video no blog de Niegá e apeteceume compartilo.
Fixádevos no segundo 39 como flexa a tabla.

Que teñas moi bo día!

traballo de onte

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Wed, 04 Nov 2009 12:04:00 +0000

Estou en Sanxenxo continuando co mural. Onte fixen esta parte.

Máis ben... refíxena. Estaba acabada pero non me gustaba e volvín a facela. Seguramente lle caia algún retoque.. pero polo de agora douna por finalizada, que ahora toca pintar o cobertizo.

Pensei en facer algo parecido a esto

A ver se me sale. Aínda que estou buscando unha foto dunha fervenza que teña algo máis de luz.
Mentres cargaba as fotos para subilas aquí, atopei esta

É máis bonita que a primeira verdade?
Quedaría algo así

(Bendito Photochó!)
Saúdos e que teñades bo día!

(vaia olas me debo estar perdendo dios mio... non quero pensalo)

Regálate minutos...

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Sat, 31 Oct 2009 02:22:00 +0000

Esta posta de sol presenciámola Nacho e eu, dende os cantís de Rostro, sentados nunhas pedras con forma de sofá, acompañados de Rula e comendo pipas. Son momentos tan bonitos que parece mentira que non sexan exclusivos de millonarios. E tamén parece mentira que algo tan sinxelo coma iso o fagamos tan poucas veces. Botámoslle a culpa a esta sociedade que non nos deixa respirar, que non nos da tempo, pero a culpa é só nosa.

vagabundos

Morriña

Regálate minutos

O mar dende o monte parece unha fonte: Rostro XL

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Thu, 29 Oct 2009 11:48:00 +0000

Chegando á praia comecei a comprobar que as miñas sospeitas eran acertadas. Marcando windguru máis de 4 metros... era difícil que Rostro aguantase o tamaño de forma ordenada e "razonable".

(primeira panorámica, dúas tomas)

A pesar diso, aproveitando que estaba completamente só na praia e escoitando boa música, regaleime uns minutos, collín a cámara e prepareime por si viña algunha ola digna de fotografiar. E tanto que veu.

Rompeu máis de un dereitón de película, pero o precio que había que pagar para disfrutalo, parecíame demasiado. Moi caro remontar atravesando barrotes grandes, ocos, arenosos, con pouco fondo e corrientada cara o norte, cara o mar de espumóns debido á orientación oeste do mar de fondo.

Pero canto máis esperaba, e máis olas vía, máis ganas tiña de pegarme un bo baixadón. A música non facía absolutamente nada por intentar frenarme. Xa disfrutei varias veces da sensación de estar completamente só, ninguén na auga nin en terra, rodeado de olas "rompebarcos". Incha o peito, parece que os pulmóns se che duplican de tamaño. A forza e a resistencia á dor aumentan. E cando me papa unha ola (non vos riades, probádeo) penso para min que son un superhome, que non me vai a pasar nada nin de coña, e xa está.

Imaxínome dende fora, un puntiño negro nun mar branco. Imaxino a unha gacela toreando a unha manada de leonas famentas, ríndose delas. Así me sinto por momentos. Anque son consciente de que un zarpazo en mal sitio, e podes quedar ferido. Ferido entre leonas, mal sitio.

Decidín entrar. Anque fose para probar, ver os olóns de cerca, e sair. Penso que os límites de cada un deben de romperse así, pouquiño a pouco. Primeiro unha toma de contacto, despois unha especie de familiarización con sesións dese tipo, e finalmente, a disfrutar.

Tomei un par de precaucións. Antes de entrar, mandeille un sms a Deivis, bo amigo, informando de que si en un par de horas non lle facía unha perdida ó mobil, que se pasase pola praia por se acaso (pagaría por que miña nai non lese esto).

Sempre penso que na auga, ao fin e ao cabo, un sempre está solo. Se o estivese pasando mal, papando olas sin parar, e sin poder saír.. o último que querería é que alguén estivese intentando chegar á mesma situación na que estou eu. O mellor é unha chamada a salvamento marítimo e xa está. E para iso non che fai falta ninguén na auga. Precisas a alguén en terra. E si vas a estar pendiente de sair e entrar á auga cada vez qeu hai ou non hai xente en terra, é ridículo. Hai deportes e situacións nas que hai un factor risco, e punto pelota. Igualiño que coller o coche tódolos días.

Outra precaución que tomei, que nunca vira en ningún lado pero ocorréuseme e pareceume boa idea, foi usar un invento adicional. Arrinqueille o cordón a un bañador, dobleino en seis e puxen por primeira vez o meu segundo invento :)

O único que frenaba o ritmo no encerado da táboa, preparación de inventos etc, eran uns barrotes que caían de vez en cando arrasándoo todo. Houbo sifonazos que nin en pipeline :)

E sospeitaba (acertadamente) que a corriente e o vento tirarían cara esa zona.

Corrín ata a orilla e entrei á auga. Pronto comecei a atoparme espumóns que me arrincaban a táboa en cada pato. Vía o pico tan lonxe que por momento me parecía imposible atravesar a liña de barrotes que rompían con tubos nos que cabían coches e sobre pouquiño fondo.
Vin romper a uns 20 m de min uns pedazo tronchos con unha forza e uns tubos tan grandes (na metade da remontada aínda) que estiven a piques de abandonar. Pero xusto despois houbo unha pequena encalmada e remei a dolor para intentar chegar ó pico antes de que chegase a serie. Tiven que controlar o ritmo da remada porque a situación invitábate a deixarte os pulmóns, pero non era boa idea tendo en conta qeu non sabías con certeza se te ía a papar algunha ola da serie. Máis vale que te pape unha serie estando "descansado". Nadaba por un deserto de auga á espera de uns monstruos descoñecidos mentres escoitaba a banda sonora da miña respiración.

Cheguei ó pico e funme mar adentro uns 50m máis atrás para descansar e ver como funcionaban as series... pero a primeira que veu xa me sorprendeu. Comezou a romper máis atrás de onde estaba eu. Sorprendeume o tamaño, era algo novo para min. Dudei si soltar a tabla e bucear coma un cosaco, ou remar hacia a parede coma un tolo para intentar safar. Fixen un rápido procesado mental, que nin un pentium 8, e remei coma un cosaco. Pasoume o labio xusto por encima. Fixen o pato dentro do tubo. Había moitísmo espacio e moito ruído.

As seguintes non me colleron, esquivei ás leonas (non sabedes a seguridade que aporta o doble invento). Esperei un par de series, e sen darme conta, o mar xa me desplazara cara a zona de impacto. Evidentemente dinme conta cando chegou unha serie grande. Remei cara o sur para intentar safala, pero dinme de conta de que ía a pasar moi moi preto do punto perfecto para o take off, así que dinme media volta e remeina. Cando remas a ola e esta te levanta un par de metros, ou 3 sobre a zona plana da ola xa solemos pegar un pequeno "uuuhh!!" en falsete, medio gay, antes do baixada... Bueno, pois a min a partir dese punto seguiume levantando outro tanto. Ía remando pero xa a unha velocidade bastante grande, coa tabla case en vertical xa. Se intentase rajarme (que non foi o caso) penso que me tería papado a ola de igual forma por non dar frenado. Levanteime e comecei a baixar. O primeiro que se me pasou pola cabeza foi á altura dende a que me levantei. Estaba bastante alto. Desto que si saltas dende un trampolín desa altura abaixo, como coloques mal os brazos ou as pernas levas un planchazo de moito cuidao. O segundo que máis me sorprendeu foi a velocidade...
o ruído da tabla sobre a superficie....
o vento na cara...
Foi o meu momento de gloria, euforia, adrenalina, ego satisfeito, meta conseguida, concentración, diversión, sensacións puras, equilibrio, loita co mar gañada...
En situacións así parece que escolles os sentidos que queres que funcionen. Parece que para intentar non caer se apagasen as funcións corporais innecesarias para ese momento. Porque derrepente un ruído atronador comeza a sonar a pouquiños metros de min. O ruído de un tubo que crea a súa propia caixa de resonancia. O máis parecido a un trono.
Xusto despois do botom, no que case caio polos rebotes da taboa e a amplitude de xiro que acada a táboa a esas velocidades, despois de subir pola parede caín ó intentar xirar cara abaixo de novo. Eu inclineime e intentei cantear pero é como se tivese que terme inclinado menos porque a tabla non obedecía. Supoño que ou estaba moi adiantado na táboa ou que coa velocidade que levaba os radios de xiro son moito máis amplios e me inclinei máis do que a táboa podía xirar e caín.

Caín a rolos pola superficie da ola como se fose de auga sólida. Debín de dar como unhas 2 ou 3 voltas sobre min mesmo pola superficie (xa sin poder respirar) intentando sumerxirme dunha vez... ata que me papou a ola. Notei a sensación de caída libre, dentro da auga 2 veces. Foi un centrifugado forte, intenso, e bastante largo.

Cando saín a superficie xa tiña a seguinte cerca, expulsei todo o aire que tiña, deume tempo a inspirar e espirar un par de veces para osixenar un pouco o corpo, collín aire de novo e buceei, pero non me papou tanto.
En nada, xa estaba demasiado ó norte do pico, lonxe da dereita que abría. Xa toda esta semana era difícil remontar pola dereita do pico, así que, como xa "probei" a ola tanto encima como debaixo, decidín que xa estaba servido e era hora de saír.

Para chegar a terra, intentei coller algún espumón dos que me estaban caendo encima, pero era literalmente imposible. Viñan tan rápido que simplemente te engulían no lugar de empuxarte. Tiña que ser simpático visto dende fora: un tipiño remando, ven un espumón, non hai tipiño :)

A corriente seguíame levando cara o centro da praia, cara o mar de espumóns tubos e area, así que pensei que a solución sería intentar remar un deses barrotes, baixar a ola facendo un recto intentando que non me cazara o labio (caía moi lonxe da parede, mínimo uns 3m)e coa inercia seguir na espuma ata a beira.
Dito e feito, un barrote viña rompendo dende os dous lados deixando unha pedazo de rampa vertical que sería a última parte da ola en romper. Xusto aí, non sei porque, as olas collen unha forza sobrenatural pero decidín facelo porque non me quedaba outra. Dinme a volta, remei, e non me deu tempo a nada. Cando me din conta xa estaba voando incrustado no labio. Teño a foto mental de ver a caída dende a cúpula, dende a metade do labio. Collín aire e atalogo.
5 mangueiras de bombeiros na cara, no peito, as pernas que collen vida propia e fan o que queren. Golpes de auga violentos durante moito tempo, sensación de caída libre no medio puñetazos acuáticos... toquei fondo pero non me golpeei.Non sei canto estiven debaixo. Estiven bastante. Deume tempo a pensar que podería ser a última onda, pero iso non é nada grave, non te asustes mama, que tamén o penso cada vez que me subo ó coche. E aí si que o penso sempre. Posiblemente foi un dos peores centrifugados que vivín, pero curiosamente, non foi para nada a vez que o peor o pasei. Aguantei a respiración bastante ben. Outras veces, en olas moito máis pequenas cheguei a ter as típicas convulsións diafragmáticas; teño vivido momentos nos que o corpo despois de pedirme aire de tódalas formas posibles, literalmente me abreu a boca para respirar auga pero impendinllo cerrando o paso coa linga. E neste revolcón nin convulsions tiven. Igual que o centrifugado de mundaka, foi dos peores pero para nada descubrín ningún límite novo no aguante de respiración.

Cando saín á superficie, recorrera tanta distancia debaixo da onda que xa non faltaba moito para chegar á orilla. As olas xa estaban debilitadas e puiden coller un espumón para chegar a terra.

Cando volvía camiñando cara o coche... mirando o mar... sentía por un lado unha grande satisfacción por terme enfrontado así ó mar e saír airoso, sen cámaras, sen amigos, sen nada que demostrar a ninguén. Só eu e o mar. Recordando o baixadón e os momentos de "son un superhome" mentres recibía un bo centrifugado.
Pero por outro lado, coñecer o mar así, é unha dosis de humildade tan grande como a de adrenalina. O mar é forte. Baños así recórdanche que el manda e ás veces hai que baixar un pouquiño as orellas

Apertas!

Outro video simpático

carpediemsempre@hotmail.com (Rubén Prieto) — Wed, 28 Oct 2009 22:45:00 +0000

Por certo, o anterior pasoumo Peter P. de Mille, e este Maika Boquete.
Estas entradas son vosas! graciñas!